در مسیر بازگشت، تلاش کردم با چند تن از رهبران ارشد طالبان که در دوحه قطر مستقر بودند تماس بگیرم تا ارزیابی آن‌ها از وضعیت جاری را بدانم و بفهمم برنامه‌های بعدی‌شان چیست؛ از همه مهم‌تر، اینکه آیا واقعاً «راه‌حلی» از دل گفت‌وگوهایی که آن‌جا در جریان بود بیرون خواهد آمد یا نه. بار دیگر سعی کردم با تیم رسانه‌ای دکتر عبدالله عبدالله و حامد کرزی ارتباط بگیرم، اما به نظر می‌رسید که همۀ آن‌ها به‌کلی ناپدید شده‌ بودند، انگار ذوب شده به زمین فرو رفته باشند.

با خودم فکر کردم حتماً اتفاق بدی در جریان است. در نهایت، موفق شدم با یکی از رهبران طا-لبان که (نامش محفوظ است) صحبت کنم. تماس واتساپی مان دو یا سه دقیقه بیشتر طول نکشید. او با لحنی آمیخته با غرور به زبان هندی گفت: «خانم! حالا کابل دیگر دور نیست.» از شنیدن این جمله لرزه به جانم افتاد. وقتی به هوتل کابل سرینا رسیدم، هوا رو به تاریکی بود و مانند میلیون‌ها نفر دیگر در سراسر جهان، منتظر سخنرانی اشرف غنی بودم. درست در همان لحظه، خبر رسید که طالبان به دروازه‌های کابل رسیدند و در آن‌جا خیمه زده‌اند؛ آن‌هم در حالی که طالبان تأکید می‌کردند قصد ندارند با زور قدرت را به دست بگیرند و از خون‌ریزی پرهیز خواهند کرد.

شروع کردم به تماس گرفتن و با یکی از افسران اطلاعاتی که زیر نظر حمدالله محب کار می‌کرد گفت‌وگو کردم. او مردی مهربان و دل‎سوز بود و همیشه با اشتیاق می‌کوشید که به من کمک کند. اما حالا بیش از هرچیز دیگری نگران جان خودش بود و می‌خواست راه فرار پیدا کند. او برای خودش و خانواده‌اش بلیت پرواز در تاریخ ۱۵ آگوست، گرفته بود تا از کشور خارج شوند. بنابراین، این گفت‌وگو برای او چیزی شبیه به «آخرین مکالمه» با من بود، چرا که در آن لحظه نمی‌دانست سرنوشت او را به ناکجا آباد خواهد برد.

او گفت در ارگ ریاست‌جمهوری وحشتی مطلق حاکم است و اشرف غنی در حال فرار از کشور است. گفتم: «چطور ممکن است؟» رئیس‌جمهور قرار بود به مردم افغانستان سخنرانی کند. او گفت پیام ویدئویی از شب قبل، یعنی به تاریخ ۱۳ آگست ۲۰۲۱، پیش‎ از پیش ضبط شده بود. هم‌چنین گفت که حمدالله محب، در آخرین تلاشِ ممکن، با همه فرماندهان نیروهای امنیتی گفت‌وگو کرده بود، در حالی که کابل کاملاً در محاصره قرار داشت، تا اینکه یک ارزیابی نهایی از وضعیت به دست آید.

در همان لحظه، احساس بی‌حسی به من دست داد. این افسر اطلاعاتی دستگاه غنی، گفت که محب نگران بود، زیرا رئیس‌جمهور شب قبل این سخنرانی را ضبط کرده بود که نیروهای امنیتی افغانستان با حمایت دولت به مبارزه با طالبان ادامه خواهند داد. اما مشاور امنیت ملی نظر دیگری داشت، چرا که زمزمه‌ها در کابینه جنگ حاکی از آن بود که نیروها امنیتی همه تسلیم شده‌اند، تمام منابع و پشتیبانی کاملاً قطع شده است.

گزارش‌هایی درباره خروج جنرال دوستم و عطا نور از کشور، بنیان حکومت را به لرزه درآورده بود، زیرا آن‌ها آخرین کسانی بودند که در برابر طالبان ایستادگی می‌کردند، هرچند به شکلی بسیار ضعیف. با این‌حال، حضور آن‌ها برای افغان‌ها نوعی انگیزه و روحیه روانی ایجاد کرده بود.

در حالی که همه این اتفاقات در جریان بود، من چند کیلومتر آن‌طرف‌تر، در یک کافه روباز ترکی، همراه با نیروهای گلبدین حکمتیار نشسته بودم. آن‌ها پیش از مصاحبه‌ام با رهبرشان می‌خواستند به‌طور غیررسمی با من ملاقات کنند و درباره سؤالاتی که قصد داشتم از حکمتیار بپرسم، با من گفت‌وگو کنند؛ چرا که به ندرت پیش می‌آمد او با خبرنگاران هندی مصاحبه کند. کافه عمدتاً پر بود از مردانی که قلیان می‌کشیدند و کباب‌هایی را که روی سینی‌های چندطبقه آماده می‌شد، می‌خوردند.

ما شام را با قهوه ترکی به پایان رساندیم و همان‌طوری که افراد گلبدین مرا از هوتل با خودرو برده بودند، دوباره به هوتل بازگرداندند. وقتی به هوتل کابل سرینا نزدیک می‌شدیم، یکی از آن‌ها از من پرسید چگونه می‌تواند به هند سفر کند. از او پرسیدم چرا می‌خواهد به هند برود. او گفت که در شهر چِنای هند پزشکی خوانده «غذای هندی را دوست دارد و دلش تنگ شده است». سپس پرسید آیا می‌توان با جعل اسناد بیماری برای درمان پزشکی به هند سفر کرد.

من او را از این موضوع منصرف کردم. درست وقتی که می‌خواستم از موترخودرو پیاده شوم، به من گفت: «ما این‌جا امن نیستیم، ممکن است هرلحظه، هراتفاقی برای هریکی از ما بیفتد. آن‌ها [طالبان] درست بیرون از شهر کابل منتظرند.» همان لحظه ساعت ۱۰:۳۰ شب بود. با آن‌ها خداحافظی کردم و قول دادم که فردای آن روز دوباره آن‌ها را ببینم و ....

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

اختلافات درونی شاخه خراسان داعش – بخش سوم و پایانی

نویسنده: مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل…

Listen now

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

این رسانه معتقد است که اطلاع‌رسانی صرف دیگر کافی نیست و باید به بررسی عمیق‌تری حقایق و واقعیات، آن‌طور که در جریان روزمرگی رسانه‌ها و اخبار کمتر دیده می‌شود، پرداخته شود. «منفی صفر» تلاش دارد صدای کسانی باشد که در هیاهوی اخبار و روایت‌های غالب گم شده‌اند و یا نادیده گرفته شده‌اند. این رسانه در شهر کویته، پاکستان مستقر می‌باشد و فعالیت‌های خود را از این موقعیت جغرافیایی آغاز کرده است.

در اطلاعیه‌ای که از سوی تیم این رسانه منتشر شده، تأکید شده است که هدف «منفی صفر» تنها انتقال اخبار نیست، بلکه خلق بستری برای کنکاش، پرسشگری و تحلیل‌های عمیق است. این رسانه با نگاهی به وضعیت منطقه و جهان، به دنبال ارائه تصویری روشن و دقیق از تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است و سعی دارد مخاطب را از سطحی‌نگری و کلیشه‌ها فراتر ببرد.

تیم رسانه «منفی صفر» باور دارد که واقعیت همیشه در لحظه آشکار نمی‌شود و نیازمند کاوش و بررسی دقیق است. این رسانه جدید می‌کوشد در فضایی که سکوت و عدم شفافیت غالب است، با تحلیل و روایت‌هایی صریح با در نظرداشت اخلاق و اصول رسانه‌ای، حقایق پنهان را آشکار کند و با ارائه مستندات و گزارش‌های میدانی، کیفی و مروری، مخاطب را در مواجهه با واقعیت‌های پیچیده یاری دهد.

رسانه «منفی صفر» با شعار ارائه صدای فراموش‌شده و تمرکز بر تحلیل‌های ریشه‌ای رویدادها، وارد عرصه رسانه‌ای شده و قصد دارد با عبور از روایت‌های سطحی، تجربه‌ای نوین از خبر و تحلیل را برای مخاطبان خود فراهم آورد.

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

The team behind Minus Zero believes that simple information dissemination is no longer sufficient. There is a pressing need for deeper examination of facts and realities often overlooked in conventional news coverage. The outlet seeks to give voice to those marginalized or ignored amid the noise of dominant narratives.

Based in Quetta, Minus Zero began its activities from this strategic location. In an statement, the team emphasized that the outlet’s mission is not merely to relay news but to provide a platform for inquiry, questioning, and in-depth analysis. With a focus on both regional and global developments, it aims to deliver clear and accurate depictions of political, social, and cultural events, encouraging audiences to look beyond superficial narratives and clichés.

The Minus Zero team holds that reality is rarely self-evident and demands careful scrutiny. In a media environment often marked by silence and a lack of transparency, the outlet strives to uncover hidden truths through candid analyses grounded in ethical journalism. By producing documented, field-based, qualitative, and review-oriented reports, it seeks to equip audiences to understand and confront complex realities.

Entering the media scene under the slogan “Giving a Voice to the Forgotten”, and with a focus on root-cause analyses of events, Minus Zero aspires to transcend superficial reporting and offer its audience a new, insightful experience of news and analysis.

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

ترجمه: اسدالله جعفری(پژمان)

گوینده: ناهید یعقوبی

تصمیم آدیولوژی هستۀ داعش برای گسترش فعالیت‌های رسمی این گروه به آسیای جنوبی و مرکزی مبتنی بر شبکه‌های موجود منطقه‌ای برای استخدام جنگ‌جو و مدیریت ضعیف، و هم‌چنین انعطاف‌پذیری مالی و اقتصادی آن از موفقیت‌های این گروه در عراق و سوریه بود. با این‌حال؛ خصومت گروه داعش نسبت به پاکستان، به نام «خشونت تکفیری بی‌رویه» و تمایل به بهره‌برداری از نارضایتی‌های محلی، بیزاری قابل توجهی را نسبت به دولت اسلامی یا داعش در پاکستان و افغانستان افزایش داده است.

گسترش فعالیت‌های خشونت‌بار و تروریستی شاخه خراسان داعش در افغانستان، باعث درگیری و اختلافات خشونت‌آمیز جدی بین گروه داعش و برخی از سازمان‌های شبه ‌نظامی موجود در منطقه و به ویژه با گروه طالبان شده است. از ماه جنوری سال ۲۰۱۷ میلادی، سازمان «داده‌های مکان‌ها و رویدادهای درگیری مسلحانه» درگیری خونین بین شاخه خراسان داعش و طالبان را ثبت کرده است.

با این‌حال؛ این درگیری‌های مسلحانه از ۳۴ ولایت افغانستان در ۱۴ ولایت افغانستان رخ دادند، هرچند که اکثریت این درگیری‌ها در ولایت‌های مانند ننگرهار، جوزجان و کنرها در شمال و شمال شرق افغانستان رخ داده‌اند. با این‌وجود؛ انتظار می‌رفت که اغلب این درگیری‌های خونین در ولایت‌های مانند ننگرهار و کنرها رخ دهند، زیرا این ولایت‌ها در امتداد مرز پاکستان واقع شده است و از زمان تأسیس و ظهور شاخه خراسان داعش این دو ولایت مرزی به عنوان پایگاه‌های اساسی و عملیاتی برای اهداف گروه داعش بوده‌ است.

در همین‌حال؛ خشونت در ولایت جوزجان عمدتاً ناشی از فرار قاری حکمت الله، فرمانده سابق گروه طالبان وابسته به «جنبش اسلامی ازبکستان» یا (IMU) بود که وی در سال ۲۰۱۶ میلادی از گروه طالبان خارج شد و با شاخه خراسان داعش بیعت کرد. گروه‌ها و شبکه‌های حمایتی قاری حکمت الله در ولایت جوزجان به شدت گسترش یافت و ظهور شاخه خراسان داعش در این ولایت را تا ماه مارچ ۲۰۱۸، تمویل و تسهیل کرد. اما پس از کشته شدن قاری حکمت الله در حمله هوایی ایالات متحده آمریکا در آپریل ۲۰۱۸، طالبان دوباره در ولایت جوزجان در شمال افغانستان جان گرفت.

واکنش آمریکا نسبت به شاخه خراسان داعش

سیاست‌های ایالات متحده آمریکا نشان‌دهنۀ به رسمیت شناختن و پاسخ به تهدید‌های ناشی از فعالیت‌های تروریستی شاخه خراسان داعش و تشدید خشونت‌هایی فزاینده‌ی است که در آسیای مرکزی به نام شاخه خراسان داعش شعله‌ور شده است. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در چهاردهم جنوری ۲۰۱۶ میلادی، شاخه خراسان داعش را به عنوان یک «گروه تروریستی خارجی» در لیست سیاه خود معرفی کرد. از زمانی که قوانین تعامل جنگی در دوره رئیس جمهور اوباما و دونالد ترامپ گسترش یافت، فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه یا «سِنتکام» از ۲۰۱۶ به دین‌سو، حملات هوایی خود را علیه شاخه خراسان داعش نیز تشدید کرد.

براساس داده‌های گردآوری شده، توسط سازمان «داده‌های مکان‌ها و رویدادهای درگیری مسلحانه» در خاورمیانه، از ماه جنوری ۲۰۱۷ میلادی تاکنون، بیش از ۳۰۰ حمله هوایی توسط ایالات متحده آمریکا و نیروهای ناتو، علیه شاخه خراسان داعش اجرایی و عملیاتی شده است. اگرچه، حضور شاخه خراسان داعش در سراسر افغانستان در حال افزایش است، اما این حملات هوایی تقریباً منحصر به ولایت‌های مانند ننگرهار و کنرها بوده است که [۹۶ درصد از کل این حملات به صورت هوایی انجام شده، اما از جنوری ۲۰۱۷] در تلاش برای هدف قرار دادن پایگاه‌های نظامی، عملیاتی و رهبری گروه داعش در افغانستان بوده است.

در نهایت؛ از آن‌جایی که هدف داعش برای ایجاد یک فرمان‌روایی به نام دولت اسلامی در آسیای مرکزی، بعید و غیرمحتمل است، اما تمایل این گروه تروریستی به سوء استفاده از نارضایتی‌های محلی، تسریع بی‌ثباتی و استفاده از شرایط بدون حکومت‌داری در مناطق تحت نفوذش است. بنابراین؛ گروه داعش تحت نام شاخه خراسان داعش آشتی‌های مسالمت‌آمیز و ملت‌سازی در افغانستان را در آینده‌های قابل پیش‌بینی دشوار خواهد کرد.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

عملیات و تاکتیک‌های شاخه خراسان داعش – بخش دوم

نویسنده: مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل…

Listen now

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

در روزگاری که مهاجرت، آوارگی و همین‌طور امید و آرزو، معنا و هویت را به پرسش کشیده‌اند، ادبیات بیش از هر زمان دیگری به عرصه‌ای برای اندیشیدن بدل شده است؛ نه برای اصدار حکم، بلکه برای مکث، پرسش و بازاندیشی. ناهید عارفی، مهاجر و نویسندۀ افغانستانی و از برگزیدگان بخش ویژه جایزۀ کتاب ملی سال جوان ایران در سال ۱۴۰۴، از جمله صداهایی است که نوشتن را نه ابزار شعار، بلکه میدان مسئولیت و انتخاب می‌داند.

گفت‌وگوی پیش‌رو تلاشی است برای نزدیک شدن به جهان فکری او؛ جهانی که در آن فانتزی و ادبیات گمانه‌زن، بهانه‌ای برای واکاوی قدرت، رنج، امید و پیامد تصمیم‌های انسانی است و به گفتۀ ایشان ادبیات، تنها زمانی اثرگذار می‌شود که از تحمیل معنا پرهیز کند و مخاطب را به کشف و تفسیر شخصی فراخواند.

در نخست شادباش عرض می‌کنم از اینکه یکی از برگزیدگان بخش ویژه جایزۀ کتاب ملی سال جوان ایران از جامعه مهاجر، در سال 1404 خورشیدی، شده‌اید. رویدادی کم نظیر و شایان تقدیر و تحسین فراوانی‌ برای خودتان و افغانستان است. این موفقیت، نمادی درخشان از توانمندی و نقش سازندۀ نویسندگان، ادیبان و پژوهشگران مهاجر در تعمیق و غنای فضای فرهنگی و ادبی می‌باشد. این موفقیت ارزشمند را به شما تبریک گفته و توفیقات روزافزون شما را در مسیر تولید علم و ادب آرزومندیم.

مهاجرتایمز: ممنونم از همراهی شما خانم ناهیدِ عارفی، و خواستم به سوالاتم این گونه شروع کنم که چه چیزی و یا چه تجربه‌ای شما را به نوشتن سوق داد؟

ناهید: با سلام و سپاس از مجموعه‌ی «مهاجرتایمز» که با نگاه دقیق و دغدغه‌مندانه خود به موضوعات مهاجران، فرهنگ و هم‌چنین به ادبیات که امکان این گفت‌وگو را فراهم کردند. هم‌چنین از حسن نظر و لطفی که نسبت به موفقیتی اینجانب داشته‌اید، صمیمانه قدردانی می‌کنم. بسیار خرسندم که فرصتی فراهم شده تا درباره‌ی نوشتن، تخیل و جایگاه ادبیات در روزگار معاصر و مهاجرت گفت‌وگو شود. امیدوارم این‌گونه گفت‌وگوها و توجه به حوزه فرهنگ، مهاجرت و ادبیات زمینه‌ساز ارتباط گسترده‌تر و عمیق‌تر میان اهل قلم و مخاطبان علاقه‌مند باشد.

دوست داشتم قبل از پاسخ‌گویی به سوالات، نکته‌ای را یادآور شوم؛ مجموعه‌ی هموگان در حوزه‌ی ادبیات گمانه‌زن و در شاخه‌ی فانتزی حماسی نگارش شده؛ ژانری که با خلق جهان‌ مستقل و قوانینی متفاوت، امکان گفت‌وگو درباره‌ی مفاهیم بنیادین انسانی مانند انتخاب، خیر و شر، قدرت، مسئولیت و پیامد تصمیم‌ها را فراهم می‌کند. هرچند این اثر مستقیماً به یک جغرافیا یا واقعیت تاریخی مشخص ارجاع نمی‌دهد، اما از خلال روایت‌ها و استعاره ها می‌کوشد با تجربه‌های مشترک انسانی ارتباط برقرار کند و خواننده را به مکث، پرسش و تأمل دعوت کند.

در پاسخ به سوال نخست شما؛ نوشتن برای من حاصل تصمیمی ناگهانی یا اتفاقی مشخص نبود؛ درواقع، بیشتر نتیجه‌ی انباشته‌شدن پرسش‌ها بود. پرسش‌هایی که درباره انتخاب، قدرت، مسئولیت و پیامد تصمیم‌ها بود. دست به قلم شدن در حوزه ادبیات گمانه‌زن، به من این امکان را داد که این پرسش‌ها را در فضایی امن‌تر و آزادتر مطرح و این مفاهیم را در بستری استعاری، اما عمیق و جدی، بررسی کنم. فضایی که در آن می‌شود واقعیت را بدون بازتولید مستقیم آن، بازاندیشی کرد. در واقع نوشتن در حوزه ادبیات گمانه‌زن راهی شد برای نظم دادن به آشفتگی ذهنی و ساختن معنا از چیزهایی که در زبان روزمره به‌ سختی قابل بیان‌اند.

مهاجرتایمز: چه چیزی در نوشته‌هایتان بیش از همه مورد توجه است: درد و رنج وطن، مقاومت، امید، ناامیدی، یا خشم و چرا؟

ناهید: در واقع همان‌طوری که اشاره شد، داستان مجموعه هموگان در یک جهان موازی و در جغرافیایی ذهن ساخته می‌گذرد و در آن به طور مستقیم به هیچ یک از کشورهای جهان جاری، اشاره نشده است. اما تمام عناصر موجود در جهان‌سازی و نگارش داستان‌های حوزه ادبیات گمانه‌زن، در واقع استعاره‌ای از آنچه هستند که در بطن جهان واقعی می‌گذرند. لذا، در پاسخی کلی، در مرکز نوشته‌های من، نه رنج به‌ تنهایی قرار دارد و نه امیدِ ساده‌انگارانه؛ بلکه این فرآیند انتخاب انسان در موقعیت‌های دشوار است که اهمیت دارد. شخصیت‌هایم اغلب در نقطه‌هایی قرار می‌گیرند که هیچ گزینه‌ای کاملاً درست یا کاملاً غلط نیست. آن‌چه که برایم اهمیت دارد، پیامد انتخاب‌هاست؛ این‌که هر تصمیم چه چیزی را از انسان می‌گیرد و چه چیزی را به او می‌افزاید. درد، ترس، امید یا خشم به قوت حضور دارد، اما نکته مهم‌تر این است که انسان در مواجهه با شرایط پیچیده چگونه عمل می‌کند و مسئولیت انتخاب‌هایش را تا کجا می‌پذیرد.

مهاجرتایمز: آیا نویسنده در برابر جامعه و رنج‌های آن مسئول است یا فقط در برابر حقیقت و واقعیت‌های که دیده و شخصاً تجربه کرده است؟

ناهید: به باور من، مسئولیت اصلی نویسنده یا نویسندگان در روایت‌ها صداقت است. درواقع نویسنده قرار نیست سخنگوی جامعه یا حامل پیام‌های از پیش‌تعیین‌شده و خط کشی شده باشد، اما به طور قطع نمی‌توانند نسبت به جهان پیرامون خود نیز بی‌اعتنا بمانند. تحلیل و روایت‌های صادقانه خودبه‌خود وارد گفت‌وگو با مسائل انسانی و اجتماعی می‌شود. ادبیات زمانی اثرگذار است که از تحمیل معنا پرهیز کند و به خواننده اجازه دهد خودش به تفسیر برسد.

مهاجرتایمز: آیا ادبیات می‌تواند واقعاً تغییری ایجاد کند یا فقط تسکینی موقتی برای درد و رنج نویسنده و مخاطب است؟

ناهید: ادبیات لزوماً تغییرات فوری و عینی ایجاد نمی‌کند، اما می‌تواند نگاه انسان را تغییر دهد، و همین تغییر نگاه اغلب نقطه آغاز تحولات عمیق‌تر است. یک داستان موفق ممکن است باعث شود مخاطب مسئله‌ی را از زاویه‌ای تازه ببیند یا دربارۀ انتخاب‌های خود بازاندیشی کند. در واقع، یک داستان خوب، ذهن مخاطب را وادار به مکث و بازنگری در قضاوت‌ها و پیش‌فرض‌هایش می‌کند که همین تغییر زاویه‌ی دید، پایۀ بسیاری از تحولات فردی و جمعی است. این تأثیرها شاید تدریجی باشند، اما ماندگارند.

مهاجرتایمز: نوشتن در تبعید و مهاجرت یا در وضعیت بحران چه تفاوتی با نوشتن در شرایط عادی دارد؟

ناهید: معمولا در چنین شرایطی، نوشتن از حالت انتخاب صرف خارج می‌شود و به ضرورتی درونی مبدل می‌گردد. حساسیت نویسنده نسبت به جزئیات، معناها، پیامدها و مفاهیمی مانند امنیت، قدرت، عدالت و آینده افزایش می‌یابد و این امر به‌طور طبیعی در روایت‌ها بازتاب پیدا می‌کند. حتی در ژانرهای فانتزی نیز این وضعیت باعث می‌شود که جهان داستانی پیچیده‌تر، تاریک‌تر و چندلایه‌تر شکل بگیرد.

مهاجرتایمز: آیا نوشتن و ادبیات می‌تواند رؤیای جمعی یک ملت «زخمی، آواره و جنگ‌زده» را زنده کند؟

ناهید: به نظرم ادبیات بیش از آن‌که رؤیا را «زنده کند»، می‌تواند امکان رؤیا دیدن را حفظ کند. وقتی یک جامعه مدام تحت فشار است، نخستین چیزی که از دست می‌رود توان تخیل آینده است. نوشتن و ادبیات، می‌تواند این توان را دوباره فعال کند. و این کار را نه با دادن وعده‌های بزرگ، بلکه با یادآوری این‌که جهان الزاماً به شکل اکنون باقی نمی‌ماند، انجام می‌دهد. همین گشودن افق‌های بدیل، خود نوعی مقاومت آرام و پایدار است.

مهاجرتایمز: بزرگ‌ترین خطر برای عدم نوشتن رنج یک ملت چیست: فراموشی یا عادی‌سازی؟

ناهید: به نظر من، عادی‌سازی خطرناک‌تر است. فراموشی قابل تشخیص است، اما عادی‌سازی باعث می‌شود که حساسیت اخلاقی جامعه کاهش یابد. ادبیات و نگارش داستان با برجسته‌سازی، استعاره و گاه اغراق، اجازه نمی‌دهد رنج به امری طبیعی و بی‌مسئله مبدل شود.

مهاجرتایمز: نسل جوان افغانستان امروز را چگونه می‌بینید؛ ناامید، خشمگین، سرکوب شده، رها شده، یا در حال بازتعریف از وطنش؟

ناهید: نسل جوان امروز را نسلی می‌بینم که هم‌زمان با محدودیت‌ها، درحال بازتعریف هویت، زبان و شیوه‌ای بیان خود است. این نسل الزاماً منفعل یا صرفاً معترض نیست؛ بلکه درحال آزمودن مسیرهای تازه برای بقا، بیان و معنا ساختن است. چنین تلاشی دارد حتا در محدودترین شرایط صورت می‌گیرد و این تلاش‎‎ها برای بازتعریف، نشانه‌ای از پویایی و آگاهی است.

مهاجرتایمز: اگر قرار باشد فقط یک توصیه به نویسندگان جوان بدهید، چه خواهد بود؟

ناهید: این‌که نوشتن و روایت‌گری را جدی بگیرند، اما عجله‌ای به خرج ندهند. خواندن عمیق، بازنویسی مداوم و صبر، بخش جدایی‌ناپذیر مسیر از فنون نویسندگی است. مهم‌تر از همه، به تخیل خود اعتماد کنند و از تجربه کردن نترسند.

مهاجرتایمز: فکر می‌کنید آینده ادبیات در جهان پرسرعت و دیجیتالی به کدام سو می‌رود؟

ناهید: فرم‌ها و بسترها تغییر خواهند کرد، اما نیاز انسان به داستانها و روایت‌ها هرگز از میان نخواهد رفت. شاید ادبیات کوتاه‌تر یا تعاملی‌تر شود، اما آن‌چه باقی می‌ماند، نیاز به معناست. ادبیات آینده، به‌ گمان من، ادبیاتی است که بتواند در دل سرعت و شتاب، لحظه‌ای تأمل ایجاد کند. در واقع آیندۀ ادبیات در توان آن برای ایجاد فهم عمیق‌تر از تجربه انسانی و اجتماعی رقم می‌خورد.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

معصومه مهشید به عنوان «جوان ‌مهاجر» در چهارمین جایزۀ ملی کتاب سال جوانان ایران راه‌یافت

به گزارش مهاجر تایمز—آیین پایانی چهارمین جایزۀ ملی کتاب سال جوانان با حضور علی رمضانی مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران، رضا مجدی مدیرعامل باغ کتاب، میثم موحدفرد بنیان‌گذار و دبیر چهارمین دورۀ جایزه ملی کتاب سال جوانان و جمعی از مدیران حوزه‌های کتاب، نشریات‌چاپی و نوشتاری، روز یکشنبه 20 حوت/اسفند 1402 خورشیدی، در باغ کتاب تهران برگزار و به پایان رسید…

Read more

2 years ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

آیینه می‌رقصد—روایت‌گر از دردها و شادی‌های یک زن افغانستانی است

گفت‌وگوکننده: اسدالله جعفری(پژمان…

Read more

2 years ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

ناهید عارفی به‌عنوان «جوان مهاجر» برگزیده پنجمین جایزه ملی کتاب سال جوانان ایران شد

آیین اختتامیه پنجمین دورۀ جایزه ملی کتاب سال جوانان ایران، روز دوشنبه ۲۴ آذرماه/قوس ۱۴۰۴ خورشیدی، با حضور جمعی از اصحاب قلم و فرهنگ و رسانه، در تالار اجتماعات سازمان بورس و اوراق بهادار تهران برگزار شد…

Listen now

5 months ago · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

In an era when migration and displacement—alongside hope and aspiration—have brought meaning and identity into question, literature has become, more than ever, a space for reflection: not for issuing judgments, but for pausing, questioning, and rethinking. Nahid Arefi, an Afghanistani migrant writer and one of the selected recipients of the Special Section of the 5th Iranian Youth Book of the Year National Award (IYBYNA) in 2025, is among those voices who view writing not as a vehicle for slogans, but as a field of responsibility and choice.

The following interview is an attempt to draw closer to her intellectual world—a world in which fantasy and speculative literature serve as a pretext for examining power, suffering, hope, and the consequences of human decisions. As she herself maintains, literature becomes effective only when it avoids imposing meaning and instead invites the reader toward personal discovery and interpretation.

First, I would like to extend my congratulations on your selection as one of the recipients of the Special Section of the 5th Iranian Youth Book of the Year National Award (IYBYNA) in 2025, representing the migrant community—an achievement that is both rare and highly commendable. This distinction stands as a powerful testament to the capability and constructive role of migrant writers, intellectuals, and researchers in enriching and advancing the cultural and literary landscape. I congratulate you on this significant success and wish you continued achievement in the creation and advancement of knowledge and literature.

Mohajir Times: Thank you for joining us, Ms. Nahid Arefi. I would like to begin by asking: what was it—what experience—that led you toward writing?

Nahid: Greetings, and my sincere thanks to the Mohajir Times team for their thoughtful and committed attention to issues of migrants and refugees, culture, and literature, and for making this conversation possible. I also warmly appreciate your kind regard for this achievement. I am very pleased that an opportunity has arisen to discuss writing, imagination, and the place of literature in the contemporary world and in the context of migration. I hope such conversations and this attention to culture, emigration, and literature will pave the way for broader and deeper connections between writers and interested readers.

Before responding directly to your questions, I would like to note that the Hemogan (Congeners) collection is written within the field of speculative literature, specifically epic fantasy—a genre that, through the creation of independent worlds governed by different rules, makes it possible to engage with fundamental human concepts such as choice, good and evil, power, responsibility, and the consequences of decisions. Although this work does not directly refer to a specific geography or historical reality, through narrative and metaphor it seeks to connect with shared human experiences and to invite the reader to pause, question, and reflect.

In response to your first question: writing was not the result of a sudden decision or a specific incident for me; rather, it emerged from an accumulation of questions—questions about choice, power, responsibility, and the consequences of decisions. Turning to speculative literature allowed me to raise these questions in a safer and freer space and to examine these concepts within a metaphorical yet serious and profound framework—a space in which reality can be reconsidered without directly reproducing it. In fact, writing in speculative literature became a way for me to bring order to mental turbulence and to construct meaning from things that are difficult to articulate in everyday language.

Mohajir Times: What stands at the center of your writing more than anything else: the pain and suffering of the homeland, resistance, hope, despair, or anger and why?

Nahid: As mentioned, the Hemogan stories take place in a parallel world and within an imagined geography, with no direct reference to any existing country. However, all the elements involved in world-building and storytelling within speculative literature are, in essence, metaphors for what unfolds in the real world. Therefore, speaking generally, what lies at the center of my writing is neither suffering alone nor naïve hope, but rather the human process of choice in difficult situations.

My characters often find themselves at points where no option is entirely right or entirely wrong. What matters most to me is the consequence of choices—what each decision takes from a person and what it adds. Pain, fear, hope, and anger are all present, but the more important issue is how human beings act when confronted with complexity, and how far they are willing to accept responsibility for their choices.

Mohajir Times: Is a writer responsible to society and its suffering, or only to the truth and realities they have personally witnessed and experienced?

Nahid: In my view, the primary responsibility of a writer in storytelling is honesty. A writer is not meant to be a spokesperson for society or a carrier of predefined, prescriptive messages; yet, they cannot remain indifferent to the world around them either. Honest analysis and narration inevitably enter into dialogue with human and social issues. Literature becomes effective when it refrains from imposing meaning and allows the reader to arrive at interpretation on their own.

Mohajir Times: Can literature truly bring about change, or is it merely a temporary consolation for the suffering of the writer and the reader?

Nahid: Literature does not necessarily produce immediate or tangible change, but it can change the way people see—and that shift in perspective is often the starting point for deeper transformations. A successful story may prompt a reader to view an issue from a new angle or to reconsider their own choices. In effect, a good story forces the reader to pause and reexamine their judgments and assumptions. This change in perspective forms the foundation of many individual and collective transformations. These effects may be gradual, but they are enduring.

Mohajir Times: How does writing in exile and migration, or crisis differ from writing under ordinary conditions?

Nahid: In such circumstances, writing usually moves beyond being a mere choice and becomes an inner necessity. A writer’s sensitivity to details, meanings, consequences, and to concepts such as security, power, justice, and the future intensifies, and this naturally finds reflection in their narratives. Even within fantasy genres, this condition tends to produce more complex, darker, and multilayered story worlds.

Mohajir Times: Can writing and literature revive the collective dream of a “wounded, displaced, and war-torn” nation?

Nahid: I believe literature does not so much “revive” dreams as it preserves the capacity to dream. When a society is under constant pressure, the first thing it loses is the ability to imagine a future. Writing and literature can reactivate this capacity—not by offering grand promises, but by reminding us that the world is not destined to remain as it is now. This opening toward alternative horizons is itself a form of quiet, enduring resistance.

Mohajir Times: What do you consider the greatest danger in failing to write about a nation’s suffering: forgetting, or normalization?

Nahid: In my point of view, normalization is more dangerous. Forgetting is recognizable, but normalization dulls a society’s moral sensitivity. Through emphasis, metaphor, and sometimes exaggeration, literature and storytelling prevent suffering from becoming something ordinary and unproblematic.

Mohajir Times: How do you see today’s young generation of Afghanistan—hopeless, angry, suppressed, abandoned, or in the process of redefining their relationship to their homeland?

Nahid: I see today’s young generation as one that, alongside constraints, is actively redefining their identity, language, and modes of expression. This generation is not necessarily passive or merely protesting; rather, it is experimenting with new paths for survival, expression, and meaning-making. These efforts persist even under the most restrictive conditions, and such attempts at redefinition are signs of dynamism and awareness.

Mohajir Times: If you were to offer just one piece of advice to young writers, what would it be?

Nahid: To take writing and storytelling seriously, but not to rush. Deep reading and studies, continuous revision, and patience are inseparable parts of the craft of writing. Above all, they should trust their imagination and not be afraid to experiment.

Mohajir Times: How do you think literature is evolving in today’s fast-paced, and digital world?

Nahid: Forms and platforms will change, but humanity’s need for stories and narratives will never disappear. Literature may become shorter or more interactive, but the need for meaning will remain. The literature of the future, in my point of view, will be that which can create moments of reflection amid speed and acceleration. Ultimately, the future of literature will be shaped by its ability to foster a deeper understanding of human and social experience.

Related issues:

Mohajir Times

Masoumeh Mahshid Won the 4th National Book Year Award for the Iranian Youth as an “Immigrant Young”

According to Mohajir Times: The closing ceremony of the 4th National Youth Book of the Year Award with the presence of Ali Ramazani, CEO of Iran Book and Literature House, Reza Majdi, CEO of Book Garden, Maysam Mohadfard, founder and secretary of the 4th National Book of the Year of Youth Award, and a group of managers of book and print publications and…

Read more

2 years ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

The Mirror Dances—Is Narrator of the Pains and Joys, an Afghanistani Woman

Interviewer: Asadullah Jafari (Pezhman…

Read more

2 years ago · 2 likes · 2 comments · Mohajir Times

Mohajir Times

Nahid Arefi wins as “Young Migrant” at the 5th of IYBYNA

The closing ceremony of the 5th Iranian Youth Book of the Year National Award (IYBYNA) was held on Monday, December 15, 2025, with the participation of writers, cultural figures, and media representatives, at the conference hall of the Tehran Stock Exchange and Securities Organization in Tehran…

Listen now

5 months ago · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

مترجم: اسدالله جعفری(پژمان)

گوینده: ناهید یعقوبی

شاخه خراسان داعش؛ استراتژی جهانی خود را در محیط‌ عملیات‌های مختلف با تنظیم پیش‌فرض آن براساس شرایطِ همان زمان و مکان انجام می‌دهد. به عنوان مثال، مانند منطقه‎‎‎‎‎‎‎‌ منقسیم‌شده‌ی کشمیر را در نظر بگیرید که این منطقه در بلندی‌های شبه‌قاره هند واقع شده است. به عنوان نقطه قابل اشتعال برای درگیری‌های تاریخی بین قدرت‌های هسته‌ای متخاصم مانند هند و پاکستان عمل می‌کند. با تسلط رهبران ملی‌گرا و ناسیونالیسم بر سیاست، در اسلام‌آباد و دهلی‌نو، ناآرامی‌های دائمی در مناطق مورد مناقشۀ کشمیر و سابقه تروریسم دولتی، کشمیر زمینه بسیار مناسبی برای براندازی و عملیات‌های تخریب‌کارانه آتی گروه داعش خواهد بود.

بنابراین؛ در افغانستان و پاکستان، استراتژی شاخه خراسان داعش در صدد است تا دولت‌های مشروع را مشروعیت‌زدایی کند و اعتماد عمومی را نسبت به فرآیندهای دموکراتیک، تخریب کند. بی‌ ثباتی را در کشورهای جمهوری و مردم‌محور به ارمغان بیاورد که از دیدگاه این گروه، آن‌ها به عنوان دولت‌های نامشروع تلقی می‌شوند. اخیراً در آستانه‌ی انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۸ میلادی، در افغانستان، شاخه خراسان داعش به شهروندان ولایت ننگرهار در شرق افغانستان چنین هشدار داده بود «ما مسلمانانی این ولایت را از نزدیک شدن به مراکز انتخابات و رای‌دهی برحذر می‌داریم و توصیه می‌کنیم که از مراکز رای‌دهی دوری کنند تا جان‌‌شان محفوظ بمانند، زیرا این مراکز از اهداف اصلی حملات مشروع و قانونی ما هستند.»

در همین‌حال؛ شاخه خراسان داعش مسئولیت حملات متعددی را بر «مراکز انتخاباتی» و نیروهای امنیتی افغانستان در جریان انتخابات افغانستان برعهده گرفت. به دنبال تعهدات هشداردهندۀ خود مبنی بر خراب‌کاری و حملات تروریستی خود با شعاری به نام «روندِ شِرکِ مُشرکین» علیه انتخابات افغانستان ادامه داد.

براساس گزارش اخیر پروژه تهدیدات فراملی در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل یا (CSIS) در مورد گروه‌های سلفی جهادی، شاخه خراسان داعش تا اکتبر سال ۲۰۱۸ میلادی، بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ نفر جنگ‌جو داشته است. اما این ارقام نسبت به سال ۲۰۱۶ میلادی که تعداد نیروهای رزمی شاخه خراسان داعش بین ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ تن جنگ‌جو داشته، کاهش یافته است. علی‌رغم کاهش جنگ‌جویان شناخته شده و معروف شاخه خراسان داعش، این گروه به طرح‌ریزی و انجام حملات مرگ‌بار خود در سطوح بسیاری بالایی در افغانستان و پاکستان ادامه داده است. هم‌چنان داعش در تلاش برای صدور ایدئولوژی خشونت‌‍آمیز خود به سوی کشورهای غربی و اروپایی نیز است.

به عنوان مثال؛ شاخه خراسان داعش پس از حملات الهام‌گرفته از مراکز اصلی داعش در سال ۲۰۱۶ میلادی در شهر اورلاندو در ایالت فلوریدای آمریکا و در شهر مگنانویل در شمال فرانسه ویدئوهای تبریکی متعددی را منتشر کرد. در همین‌حال؛ شاخه خراسان، متعاقباً فیلم‌های دیگری را نیز منتشر کرد که از جنگ‌جویان خود به نام «گرگ‌های مستقل» درخواست می‌کرد که دست به حملات بیش‌تری علیه کشورهای غربی بزنند. علی‌رغم تلاش‌های ذکر شده برای الهام بخشیدن به حملات در خارج از کشور؛ خشونت‌های شاخه خراسان داعش تا حد زیادی به صورت محدود و منطقه‌ی باقی مانده است. از جنوری سال ۲۰۱۷ میلادی، شاخه خراسان داعش ۸۴ حمله خونین و مرگ‌بار علیه غیرنظامیان در افغانستان و ۱۱ حمله دیگر در پاکستان را انجام داده است. تنها در افغانستان، ۸۱۹ غیرنظامی در ۱۵ ولایت افغانستان، در حملات تروریستی مرگ‌بار گروه داعش کشته شده‌اند که بیشترین میزان این حملات در شهر کابل و ولایت ننگرهار در شرق افغانستان بوده است.

حملات تروریستی شاخه خراسان داعش در انتخابات پارلمانی افغانستان در ماه اکتبر ۲۰۱۸ میلادی بر شهر کابل و مراکز ولایت‌های کلیدی افغانستان متمرکز شد. حملات آتی این گروه نیز از الگوهای مشابهی در افغانستان پیروی می‌کرد. بنابراین؛ با فرارسیدن انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال ۲۰۱۹ میلادی، جنگ‌جویان شاخه خراسان داعش موسوم به «سربازان گم‌نام» به برنامه‌ریزی حملات خود به نام «عملیات مشهود و مخرب» در شهر کابل، هرات و جلال‌آباد در شرق افغانستان ادامه داد و در این برنامه‌ریزی حملات تروریسیتی زیادی را علیه مردم و نظامیان افغانستان انجام داد.

بدین‌سان؛ در پاکستان نیز شاخه خراسان داعش مسئول کشتار ۳۳۸ غیرنظامی از ماه جنوری سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون بوده است که داعش در این حملات عمدتاً نهادهای انتخاباتی، فرقه‌ای و مذهبی را هدف قرار داده است. در نهایت؛ این تاکتیک‌های شاخه خراسان داعش، در افغانستان و پاکستان بیش‌تر نشان‌دهندۀ راهبرد منطقه‌ای داعش با اهداف مشروعیت‌زدایی از دولت‌های موجود، تنزل اعتماد علیه دموکراسی، بهره‌برداری از فرقه‌گرایی و رشد بی‌ثباتی در مناطق تحت نفوذ خود است.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

ظهور و پیشینۀ شاخه خراسان داعش – بخش اول

نویسنده: مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل…

Listen now

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

کانون حقوق بشر افغانستان در گزارش هفتگی خود به مهمترین موارد نقض حقوق بشر در افغانستان پرداخته و آمارهای خیره کننده‌ای از نقض هدفمند حقوق بشری ارائه کرده است. در دو هفته‌ای که گذشت، افغانستان بار دیگر صحنه رخدادهای دردناک و نقض سیستماتیک حقوق بنیادین بشر بود. این رویدادها که از خشونت‌های مرگبار مرزی تا سرکوب سازمان‌یافته در شهرها را دربر می‌گیرد، تصویری گویا از استمرار یک حکمرانی مبتنی بر زور، حذف و نادیده گرفتن کامل کرامت انسانی و موازین بین‌المللی ارائه می‌دهد. گزارش پیش رو، با نگاهی تحلیلی به مهمترین وقایع دو هفته گذشته، ابعاد گوناگون این بحران حقوق بشری را بررسی می‌کند.

۱. نقض حق حیات و امنیت: یک تراژدی روزمره

حق حیات، بنیادی‌ترین حق هر انسان، در افغانستان امروزی به طور مستمر و فاجعه‌باری نقض می‌شود. درگیری‌های مرزی در مناطق شرقی میان طالبان و پاکستان، به یک فاجعه انسانی انجامید که در آن دست‌کم ۵۰ تن کشته و ۴۵۳ نفر زخمی شدند. با توجه به تأکید منابع محلی بر غیرنظامی بودن اکثریت قربانیان، این واقعه نمونه‌ای آشکار از نقض قوانین بین‌المللی بشردوستانه است که بر حفاظت از غیرنظامیان در درگیری‌های مسلحانه تأکید دارد. این تلفات، نه یک حادثه، بلکه نتیجه مستقیم قرار گرفتن شهروندان بی‌پناه در خط آتش منازعاتی است که کوچک‌ترین ملاحظاتی برای جان آنان قائل نیست.

ناامنی و خشونت، اشکال متعددی به خود می‌گیرد. در ولایت هلمند، کشته شدن یک نفر و زخمی شدن سه تن دیگر در پی اختلاف بر سر تعیین امام مسجد، نشان می‌دهد چگونه منازعات محلی و قومی می‌تواند به سرعت به خشونت مرگبار تبدیل شود. هم‌چنین، قتل‌های هدفمند کماکان ادامه دارد: کشته شدن یک ملا (امام مسجد) توسط افراد ناشناس در قندهار و قتل یک نیروی ارتش سابق در ولایت پروان، فضای رعب و حذف فیزیکی را در جامعه حاکم کرده و هیچ شهروندی، صرف نظر از سابقه یا موقعیت، احساس امنیت نمی‌کند. این قتل‌های مرموز، حاکی از فقدان کامل امنیت قضایی و ناتوانی (یا عدم تمایل) حکومت طالبان در تأمین محافظت از جان شهروندان است.

مرگ‌های ناشی از سوانح ترافیکی نیز لایه دیگری از این بی‌اعتنایی به حق حیات را نشان می‌دهد. حوادث مرگبار در سمنگان (۳ کشته)، بلخ (مرگ هارون سخی‌زاده) و بدخشان (۴ کشته و ۸ زخمی)، تنها آمار خشنی نیستند؛ این اغلب ریشه در فقدان زیرساخت‌های ایمن، عدم اجرای قوانین ترافیکی و کمبود خدمات امدادی فوری دارند که خود ناشی از سوء مدیریت و بی توجهی حکومت به خدمات عمومی اولیه است. همچنین، مرگ دو زوج بر اثر گازگرفتگی در غزنی، فقدان استانداردهای ایمنی در زندگی روزمره و عدم آموزش عمومی کافی را آشکار می‌سازد.

۲. سرکوب سیستماتیک زنان و نقض حق تحصیل: سنگ بنای سیاست طالبان

اگر بتوان یک محور اصلی برای نقض حقوق بشر توسط طالبان را شناسایی کرد، آن محور، سیاست سرکوب همه‌جانبه زنان و دختران است. در هفته‌های گذشته، این سیاست به اشکال مختلفی تداوم یافت. بازداشت یک مدیر و یک معلم مکتب، به همراه مدیر یک آموزشگاه زبان انگلیسی در غزنی، تنها به جرم «حضور دختران»، اقدامی است نمادین. این عمل، چند لایه از نقض حقوق را در بر دارد: اولاً، حق تحصیل دختران را که پیشتر با بسته شدن مدارس متوسطه و دانشگاه‌ها به طور گسترده نقض شده بود، حتی در محدوده‌های کوچک خصوصی نیز غیرقانونی می‌شمارد. ثانیاً، با هدف قرار دادن مربیان و مدیران، حق اشتغال و آزادی فعالیت حرفه‌ای آنان را نقض کرده و پیامی رعب‌آور به همه فعالان عرصه آموزش می‌فرستد که حتی آموزش‌های پایه نیز تابو هستند. این اقدام، مصداق عینی «آزار و اذیت آموزشی» است که در حکم دادگاه مردمی لاهه علیه طالبان به عنوان جنایت علیه بشریت عنوان شده است.

همزمان، شلاق زدن ۴۸ نفر، از جمله ۴ زن، در هفت ولایت مختلف، نمایشی وحشیانه از اعمال مجازات‌های تحقیرآمیز، غیرانسانی و مخالف با منشور بین‌المللی حقوق بشر است. اجرای علنی چنین مجازات‌هایی، نه تنها ممنوعیت شکنجه و رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز را نقض می‌کند، بلکه ابزاری برای ارعاب عمومی و تحمیل هنجارهای ایدئولوژیک با توسل به خشونت فیزیکی و روانی است. حضور زنان در میان شلاق‌خوردگان، بر جنبه جنسیت‌زده این سرکوب تأکید دارد.

۳. نهادینه‌سازی تبعیض و حذف: پاکسازی اداری و قضایی

نقض حقوق بشر در افغانستان تنها به خشونت فیزیکی محدود نمی‌شود، بلکه در قالب سیاست‌های اداری و ساختاری نیز نهادینه می‌شود. حذف گسترده بیش از صدها بست (پست) از ریاست‌های معارف در ولایات، یک پاکسازی اداری با انگیزه‌های ایدئولوژیک و قومی محتمل است.

این اقدام می‌تواند به اخراج کارکنان با تجربه، جایگزینی آنان با افراد وفادار به ایدئولوژی خاص، و در نهایت، تغییر جهت کامل نظام آموزشی به سوی یک سیستم منزوی و محدودکننده بینجامد. این کار، حق کار بدون تبعیض و حق مشارکت در اداره امور عمومی را نقض می‌کند و بی‌ثباتی بیشتری را به بدنۀ آسیب‌دیدۀ آموزش کشور تزریق می‌نماید.

۴. حکمرانی مبتنی بر وحشت: نبود دادرسی عادلانه و حاکمیت قانون

مجازات شلاق در ملاء عام، نماد بارز نبود یک دادرسی عادلانه است. این مجازات‌ها عموماً پس از «محاکمات سریع» و بدون حضور وکیل مدافع، بدون رعایت استانداردهای ادله اثبات و در محاکمی صادر می‌شوند که استقلال قضایی ندارند. این موضوع، همراه با بازداشت‌های خودسرانه (مانند موارد غزنی) که خارج از چهارچوب قانونی صورت می‌گیرد، مفهوم حاکمیت قانون را به کلی تخریب کرده و جای آن را به حکمرانی مبتنی بر وحشت و فرمان مأموران محلی داده است.

۵. محکومیت بین‌المللی و انزوای رو به رشد: حکم دادگاه مردمی لاهه

محکومیت طالبان در دادگاه مردمی لاهه به اتهام «جنایت علیه بشریت و آزار و اذیت جنسی زنان» اگرچه فاقد ضمانت اجرای قضایی رسمی است، اما دارای اعتبار اخلاقی و حقوقی بالایی است. این حکم، بازتابی از شهادت‌ها و اسناد انباشته‌شده از سراسر افغانستان است و سیاست‌های طالبان را در جایگاه یک نظام نژادپرستانه جنسیتی ( gender apartheid) قرار می‌دهد. این محکومیت نشان می‌دهد که اقدامات طالبان در سطح جهانی نیز به عنوان نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر شناسایی و رسوا شده است.

در نتیجه

رویدادهای دو هفته اخیر در افغانستان، حلقه‌های به هم پیوسته یک زنجیره سرکوب همه‌جانبه هستند. از مرزهای شرقی تا مراکز ولایات، شهروندان افغان از حق حیات، امنیت، آموزش، کار منصفانه، مصونیت از شکنجه و برخورداری از دادرسی عادلانه محروم هستند. زنان و دختران به عنوان یک جنسیت، هدف اصلی و برنامه‌ریزی‌شده این سرکوب قرار دارند. آنچه در گزارش‌های هفتگی می‌آید، نه حوادث پراکنده، بلکه نمود روزمره یک سیاست حکمرانی مبتنی بر تبعیض، حذف و ارعاب است. سکوت یا عادی‌سازی این شرایط، خیانت به مردم افغانستان و تخطی از تعهدات بین‌المللی جامعه جهانی است. فشار مستمر و هماهنگ برای بازگشایی فوری تمام مدارس و دانشگاه‌ها به روی دختران، توقف کامل مجازات‌های شلاق، اعدام و سایر رفتارهای غیرانسانی، پایان دادن به بازداشت‌های خودسرانه، و تشکیل یک دولت فراگیر و پاسخگو، باید در صدر اولویت‌های دیپلماسی بین‌المللی قرار گیرد. همچنین، حمایت از نهادهای مستندساز نقض حقوق بشر و ادامه روندهای قضایی بین‌المللی برای چنین وضعیت ضروری است. افغانستان در زیر سایه یک فاجعه انسانی ادامه‌دار قرار دارد و جهان نباید چشم‌های خود را بر روی آن ببندد.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

بیانیه‌ی کانون حقوق بشر افغانستان درباره سرکوب عزاداران محرم توسط طالبان

مهاجرتایمز — کانون حقوق بشر افغانستان با ابراز نگرانی عمیق، از برخورد و رفتار اسفبار و نگران کننده طالبان در ایام ماه محرم در افغانستان، بنابر گزارش‌ها و شواهد منتشرشده در خصوص محدودیت‌های گسترده بر مناسک مذهبی شیعیان در ایام ماه محرم، به ‌ویژه در شهرهای کابل، مزار شریف، هرات، بامیان و دایکندی، را به ‌شدت محکوم می‌کند…

Read more

a year ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

بیانیه‌ی کانون حقوق بشر افغانستان درباره اخراج بی‌رویه مهاجرین افغان از ایران

کانون حقوق بشر افغانستان با ابراز نگرانی بسیار عمیق و همدردی با مهاجرین اخراج شده، از روند تشدیدشده‌ی اخراج بی‌رویه، تحقیرآمیز و فله‌ای مهاجرین افغان از جمهوری اسلامی ایران که در این روزها بنابر حوادث ناگوار به وجود آمده در ایران بر اثر حمله تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی اسرائیل به خاک ایران، که احتمالا برخی اندکی از مهاجرین در جابجایی جنگ افزارها به عنوان…

Read more

a year ago · 2 likes · Mohajir Times

Mohajir Times

طالبان و قطع اینترنت: نقض آشکار حق دسترسی مردم به اطلاعات

گزارش کانون حقوق بشر افغانستان در مورد قطع گسترده اینترنت از سوی طالبان…

Read more

8 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

The Afghanistan Human Rights Center (AHRC), in its weekly report, examines the most significant cases of human rights violations in Afghanistan and presents alarming data on the targeted and systematic nature of these abuses. Over the past two weeks, Afghanistan has once again been the scene of painful incidents and widespread violations of fundamental human rights.

These developments—ranging from deadly border violence to organized repression in urban areas—clearly illustrate the persistence of a system of governance based on coercion, exclusion, and the complete disregard for human dignity and international standards. This report offers an analytical overview of the most critical events of the past two weeks and explores the multiple dimensions of the ongoing human rights crisis in Afghanistan.

1. Violation of the Right to Life and Security: A Daily Tragedy

The right to life, the most fundamental of all human rights, is being continuously and catastrophically violated in present-day Afghanistan. Border clashes in the eastern regions between the Taliban and Pakistan have resulted in a humanitarian disaster, leaving at least 50 people killed and 453 others injured. According to local sources, the majority of the victims were civilians, making this incident a clear violation of international humanitarian law, which obliges parties to armed conflict to protect civilian populations. These casualties are not isolated or accidental; rather, they are the direct consequence of defenseless civilians being exposed to armed conflicts in which their lives are afforded no meaningful consideration.

Insecurity and violence manifest in multiple forms. In Helmand Province, the killing of one individual and the injury of three others following a dispute over the appointment of a mosque imam demonstrate how local and communal tensions can rapidly escalate into lethal violence. Targeted killings also continue unabated: the assassination of a mosque imam by unidentified assailants in Kandahar and the killing of a former Afghan army member in Parwan Province have contributed to an atmosphere of fear and physical elimination. In such an environment, no citizen—regardless of background or prior affiliation—can feel safe. These killings point to the complete absence of judicial security and the inability or unwillingness of the Taliban authorities to ensure the protection of civilians’ lives.

Deaths caused by traffic accidents further reflect the systemic disregard for the right to life. Fatal incidents in Samangan (three deaths), Balkh (the death of Haroon Sakhi-zada), and Badakhshan (four killed and eight injured) are not merely statistics. They are rooted in the lack of safe infrastructure, failure to enforce traffic regulations, and the absence of effective emergency response services—conditions resulting from chronic mismanagement and neglect of basic public services. Similarly, the deaths of two couples due to gas poisoning in Ghazni highlight the lack of safety standards in daily life and insufficient public education regarding basic household safety.

2. Systematic Repression of Women and Violation of the Right to Education: The Core of Taliban Policy

If one central axis of human rights violations by the Taliban can be identified, it is the comprehensive and systematic repression of women and girls. Over the past weeks, this policy has continued in various forms. The arrest of a school principal and a teacher, along with the director of an English language institute in Ghazni, solely on the grounds of the “presence of girls,” constitutes a symbolic yet deeply consequential act.

This action represents multiple layers of rights violations. First, it criminalizes girls’ right to education—even within small, private educational settings—following the widespread closure of secondary schools and universities to female students. Second, by targeting educators and administrators, it violates their right to work and professional freedom, while sending a chilling message to all education providers that even basic learning opportunities are prohibited. This conduct amounts to “educational persecution,” which has been identified as a crime against humanity in the ruling of the Hague People’s Tribunal against the Taliban.

Simultaneously, the public flogging of 48 individuals, including four women, across seven provinces represents a brutal and degrading form of punishment that directly violates international human rights law. Such punishments contravene the absolute prohibition of torture and cruel, inhuman, or degrading treatment. Their public enforcement serves as a tool of intimidation and social control, aimed at imposing ideological norms through physical and psychological violence. The inclusion of women among those punished underscores the gender-based nature of this repression.

3. Institutionalization of Discrimination and Exclusion: Administrative and Structural Purges

Human rights violations in Afghanistan extend beyond physical violence and are increasingly embedded in administrative and structural policies. The elimination of hundreds of positions from provincial education departments constitutes a large-scale administrative purge that appears to be driven by ideological and possibly ethnic considerations.

Such measures are likely to result in the dismissal of experienced personnel and their replacement with individuals selected on the basis of ideological loyalty rather than competence. This process threatens to fundamentally reshape the education system into an isolated and restrictive model. These actions violate the right to work without discrimination and the right to participate in public administration, while further destabilizing an already fragile educational sector.

4. Governance Through Fear: Absence of Fair Trial and the Rule of Law

Public flogging has become a stark symbol of the collapse of fair trial guarantees in Afghanistan. These punishments are typically imposed following summary proceedings, without access to legal counsel, without adherence to standards of evidence, and by judicial bodies that lack independence. When combined with arbitrary arrests—such as those reported in Ghazni—carried out outside any legal framework, these practices effectively dismantle the rule of law and replace it with governance based on fear, coercion, and the unchecked authority of local Taliban officials.

5. International Condemnation and Growing Isolation: The Hague People’s Tribunal Verdict

The conviction of the Taliban by the Hague People’s Tribunal on charges of crimes against humanity and gender-based persecution of women, while lacking formal judicial enforcement, carries significant moral and legal weight. The ruling is grounded in extensive documentation and testimony collected from across Afghanistan and characterizes Taliban policies as constituting a system of gender apartheid. This verdict reflects the growing international recognition that the Taliban’s actions represent grave, systematic, and widespread violations of human rights.

Conclusion

The events of the past two weeks in Afghanistan form interconnected components of a broader system of comprehensive repression. From border regions to provincial centers, Afghan citizens are being deprived of their rights to life, security, education, fair employment, protection from torture, and access to fair and independent justice. Women and girls, as a gender group, remain the primary and deliberately targeted victims of these policies.

The incidents documented in AHRC’s weekly reports are not isolated or incidental; they represent the routine implementation of a governance model based on discrimination, exclusion, and intimidation. Silence or normalization of these conditions constitutes a betrayal of the Afghan people and a failure to uphold international obligations.

Sustained and coordinated international pressure must prioritize the immediate reopening of all schools and universities to girls, the complete cessation of floggings, executions, and other inhuman punishments, the end of arbitrary detentions, and the establishment of an inclusive, accountable system of governance. Continued support for human rights documentation mechanisms and the pursuit of international accountability processes remain essential. Afghanistan continues to exist under the shadow of an ongoing humanitarian catastrophe, and the international community must not avert its gaze.

Related issues:

Mohajir Times

Statement by the AHRC on the Taliban’s Suppression of Muharram Mourners

Mohajir Times — The Afghanistan Human Rights Center (AHRC) expresses its deep concern and strongly condemns the deplorable and alarming actions taken by the Taliban during the month of Muharram in Afghanistan. According to multiple reports and verified evidence, widespread restrictions have been imposed on Shi’a religious rituals—particularly in the cit…

Read more

a year ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Statement of AHRC on Mass Deportation of Afghan Migrants from Iran

The Afghanistan Human Rights Center expresses its deep concern and solidarity with the deported migrants regarding the intensifying, indiscriminate, and degrading mass deportation of Afghan migrants by the Islamic Republic of Iran. This trend, which has escalated in recent days following the tragic events in Iran triggered by the aggressive attack of th…

Read more

a year ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Taliban and Internet Shutdown: A Clear Violation of People’s Right to Access Information

Report of the Afghanistan Human Rights Center (AHRC) on the Widespread Internet Shutdown by the Taliban…

Read more

8 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

جنرال اکرم‌الدین سریع، فرمانده پیشین پلیس ولایت تخار افغانستان، روز چهارشنبه 3 دی‌ماه ۱۴۰۴ خورشیدی، در نزدیکی محل اقامت خود در تهران، هدف تیراندازی افراد ناشناس قرار گرفت و جان باخت. براساس اطلاعات اولیه، این حمله هنگامی رخ داد که وی همراه یک فرد دیگر در حال تردد در محل سکونت خود بود. هنوز هیچ فرد یا گروهی مسئولیت این ترور را برعهده نگرفته و مقامات ایرانی در حال بررسی این واقعه هستند.

جنرال اکرم‌الدین سریع، که پس از تسلط طالبان بر افغانستان در سال ۱۴۰۰ به ایران پناه برده بود، در دوران خدمت خود به عنوان چهره‌ای مقاوم و منتقد طالبان شناخته می‌شد. همکاران و همرزمان سابق وی، از او به عنوان فرمانده‌ای یاد می‌کنند که سال‌ها در خط مقدم مبارزه برای تأمین امنیت و آزادی مردم تخار و افغانستان ایستادگی کرد است. در دورانی که تخار شاهد درگیری‌های سنگین با گروه‌های افراطی و طالبان بود، جنرال سریع با سازماندهی نیروهای پلیس و هماهنگی با نیروهای مردمی، نقش مؤثری در دفاع از غیرنظامیان و حفظ پایگاه‌های دولتی را داشت.

نزدیکانش بر این باورند که انگیزه اصلی او در این نبردهای طولانی، نه قدرت، بلکه «دفاع از کرامت انسانی و حق حاکمیت مردم افغانستان» بود. او که زندگی حرفه‌ای خود را وقف نبرد علیه بی‌ثباتی و افراط‌گرایی کرده بود، پس از سقوط حکومت پیشین، خود را ناچار به ترک میهن دید. ترور او در تبعید، نه تنها یک خانواده را داغدار کرده، بلکه نمادی تلخ از ادامه درگیری‌های افغانستان در خارج از مرزهای آن است. این حادثه، خطرات مداومی را که منتقدان و مخالفان طالبان حتا در خارج از کشور با آن روبرو هستند، به وضوح نشان می‌دهد.

این ترور، موجی از نگرانی‌ها و محکومیت در میان جامعه مهاجران و افغان‌های مقیم خارج به ویژه ایران ایجاد کرده است. بسیاری از نهادهای مدافع حقوق پناهندگان، با انتشار بیانیه‌هایی، خواستار اقدام فوری و شفاف مقامات ایرانی برای شناسایی و محاکمه عاملان این ترور شده‌اند. آنان بر لزوم تأمین امنیت مهاجران و پناهندگان افغان، به ویژه آن دسته از افرادی که به دلیل سوابق نظامی یا سیاسی در معرض تهدید هستند، تأکید کرده‌اند.

ترور جنرال اکرم‌الدین سریع، فراتر از یک جنایت فردی، یادآور جنگ ناتمامی است که قربانیان آن تنها در داخل افغانستان نیستند. او که بخش عمده‌ای از عمر خود را در میدان نبرد برای آرمان‌هایش گذراند، در نهایت در تبعید و دور از وطن به قتل رسید. این واقعه غم‌انگیز زخم عمیقی را برجای می‌گذارد. چنین وقایع پرسش‌های بی‌پاسخ زیادی را درباره امنیت مهاجران و پناهجویان سیاسی و تداوم ترورها و درگیری‌های افغانستان در عرصه ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی مطرح می‌کند. این چندمین فرد نظامی از نظامیان دولت پیشین افغانستان است که در ایران ترور می‌شود.

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

General Akram al-Din Saree, former commander of the Takhar Provincial Police of Afghanistan, was shot dead by unknown assailants on Wednesday, December 24 2025, near his place of residence in Tehran. According to preliminary information, the attack occurred while he was moving through his residential area accompanied by another individual. No person or group has yet claimed responsibility for the assassination, and Iranian authorities are currently investigating the incident.

General Saree, who sought refuge in Iran after the Taliban seized control of Afghanistan in August 2021, was widely known during his service as a steadfast figure and a vocal critic of the Taliban. Former colleagues and comrades remember him as a commander who stood for years on the front lines in the struggle to ensure security and freedom for the people of Takhar and Afghanistan as a whole.

During periods when Takhar witnessed intense clashes with extremist groups and the Taliban, General Saree played an effective role in defending civilians and safeguarding government positions by organizing police forces and coordinating with local community fighters.

Those close to him believe that his primary motivation throughout these prolonged battles was not the pursuit of power, but rather the “defense of human dignity and the sovereign rights of the people of Afghanistan.” Having devoted his professional life to combating instability and extremism, he found himself compelled to leave his homeland following the collapse of the former government. His assassination in exile has not only plunged a family into mourning, but also stands as a bitter symbol of the continuation of Afghanistan’s conflicts beyond its borders. This incident starkly illustrates the persistent dangers faced by critics and opponents of the Taliban, even outside the country.

The assassination has sparked a wave of concern and condemnation among migrant communities and Afghans living abroad, particularly in Iran. Numerous refugee rights organizations have issued statements calling for immediate and transparent action by Iranian authorities to identify and prosecute those responsible. They have emphasized the necessity of ensuring the safety of Afghan migrants and refugees, especially individuals who, due to their military or political backgrounds, are at heightened risk.

The killing of General Akram al-Din Saree goes beyond an isolated crime; it is a reminder of an unfinished war whose victims are not confined to Afghanistan’s borders. A man who spent much of his life on the battlefield in pursuit of his ideals was ultimately murdered in exile, far from his homeland.

This tragic event leaves behind a deep and painful wound and raises numerous unanswered questions about the security of migrants and political asylum seekers in Iran, as well as the persistence of assassinations and conflicts linked to Afghanistan on national, regional, and international levels. This marks yet another case of a former military official of Afghanistan’s previous government being assassinated in Iran.

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

پرسش آغازین جعفر سلطانی، دبیر نشست، چالشی بود که بسیاری با آن مواجه‌اند: آیا مهاجری که برای «بقا» می‌کوشد، اصولاً ظرفیتی برای «شادکامی» دارد؟ یوسف سرافراز با قاطعیت این دوگانه‌سازی را رد کرد. او توضیح داد که «شادکامی» (Happiness) در انسان‌شناسی، یک امر صرفاً فردی و عصبی (ترشح هورمون) نیست، بلکه پدیده‌ای «اجتماعی و فرهنگی» است که هر جامعه آن را متناسب با ارزش‌ها و شرایط خود تعریف می‌کند.

هدف پژوهش سرافراز، کشف همین تعریف بود. او دریافت که برای مهاجرین افغانستانی در مهمان‌شهری در یکی از شهرهای مرکزی ایران، «زندگی خوب» لزوماً رفاه مطلق نیست، بلکه مسیری رو به جلو، احساس مفید بودن و کسب احترام است. مثال عینی آن، استادکاری مثل احمد (اسم مستعار) بود که از کارگر ساده به معمار برجسته مرمت بافت تاریخی آن شهر تبدیل شده بود. شادکامی او، در نگاه کردن به بناهایی بود که ساخته و گفتن «این را من ساختم»؛ احساسی که منزلت، عزت نفس و تعلق خاطر ایجاد می‌کرد.

سرافراز تأکید کرد که این شادکامیِ مبتنی بر پیشرفت، به جامعه میزبان نیز سود می‌رساند. وقتی یک مهاجر احساس می‌کند در جامعه میزبان مفید است و پیشرفتی دارد، انگیزه او برای مشارکت مثبت، نوآوری و وفاداری به قانون افزایش می‌یابد. برعکس، اگر تمام دریچه‌های پیشرفت اجتماعی و اقتصادی به روی او بسته باشد، طبیعی است که انرژی خود را صرف راه‌های نامتعارف یا تلاش برای ترک کشور کند. بنابراین، ایجاد «معابر پیشرفت» برای مهاجری -مانند امکان دریافت مجوز کار در تخصص، دسترسی به وام برای توسعه کسب‌وکار کوچک، یا دریافت تقدیرنامه برای خدمات فرهنگی- یک سرمایه‌گذاری در جهت ایجاد جامعه‌ای مطمئن‌تر و پویاتر است. این مهاجر پیشرفته، مصرف‌کننده بهتر، مالیات‌دهنده بالقوه و مروج حسن‌نیت در شبکه اجتماعی خود است.

یک جنبه دیگر شادکامی که سرافراز بر آن تأکید داشت، «امنیت آینده» بود. بسیاری از مهاجرین نسل دوم و سوم، بزرگترین آرزویشان این است که بتوانند مانند هر جوان ایرانی برای آینده خود برنامه‌ریزی کنند: ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر، خرید مسکن، تشکیل خانواده بدون ترس از تفکیک و اخراج. این «آرزوی عادی بودن»، نشانه عمیق ادغام روانی است. وقتی سیستم حقوقی با ابهام و ناپایداری، این امکان برنامه‌ریزی را سلب می‌کند، عملاً بزرگترین منبع شادکامی را از آنان می‌گیرد. سرافراز نتیجه گرفت که ساده‌ترین و مؤثرترین اقدام دولت برای بهبود کیفیت زندگی میلیون‌ها مهاجر و به تبع آن، بهبود کلی فضای اجتماعی، ایجاد «ثبات حقوقی» و «شفافیت در چشم‌انداز» است. این کار، هزینه چندانی ندارد، اما موتور محرکۀ عظیمی برای تولید شادکامی، خلاقیت و وفاداری اجتماعی ایجاد می‌کند.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

تقاطع تبعیض‌ها؛ وقتی جنسیت، مهاجرت و طبقه با هم هم‌پوشانی می‌کنند

✍️رضا عطایی…

Read more

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

The concepts of the “good life” and “happiness” formed the central focus of the twenty-seventh session of the Rahal Association, entitled “Beyond Suffering: Afghan Migrants and the Search for a Good Life in Iran,” delivered by Yousef Sarafraz. Sarafraz, an anthropologist and PhD candidate in anthropology at the University of Tehran, spoke at the session held on 20 December 2025 at the Khaneh-ye Andishehvarzan (House of Intellectuals) in Tehran. Rejecting an individualistic and neurobiological definition of happiness, he explained how Afghan migrant communities in Iran, within a context of structural constraints, define and pursue their collective “happiness” through progress, self-respect, and meaningful participation. The session was moderated by Jafar Soltani.

The opening question posed by Jafar Soltani, the session’s moderator, addressed a challenge many confront: can a migrant who is struggling merely for “survival” meaningfully aspire to “happiness” at all? Sarafraz categorically rejected this dichotomy. He argued that, in anthropology, happiness is not understood as a purely individual or neurological phenomenon (such as hormonal secretion), but rather as a fundamentally social and cultural construct, defined by each society in accordance with its own values and conditions.

The aim of Sarafraz’s research was precisely to uncover this definition. He found that for Afghan migrants living in a migrant settlement in one of Iran’s central cities, the “good life” does not necessarily mean absolute material prosperity. Instead, it signifies a forward-looking trajectory, a sense of usefulness, and the attainment of respect. A concrete example was that of a craftsman such as Ahmad (a pseudonym), who had progressed from being an unskilled laborer to becoming a prominent master architect specializing in the restoration of the city’s historic urban fabric. His happiness lay in looking at the buildings he had worked on and saying, “I built this”—a feeling that generated dignity, self-esteem, and a sense of belonging.

Sarafraz emphasized that this progress-based form of happiness also benefits the host society. When a migrant feels useful and experiences advancement within the host community, their motivation for positive participation, innovation, and respect for the law increases. Conversely, when all avenues of social and economic advancement are blocked, it is natural for individuals to channel their energy into irregular pathways or into efforts to leave the country altogether. Accordingly, creating “pathways of advancement” for migrants—such as access to work permits aligned with their skills, eligibility for small business development loans, or formal recognition for cultural contributions—constitutes an investment in building a more secure and dynamic society. Such an empowered migrant becomes a better consumer, a potential taxpayer, and a promoter of goodwill within their social networks.

Another dimension of happiness highlighted by Sarafraz was future security. For many second- and third-generation migrants, their greatest aspiration is to be able to plan for their future like any other young person in Iran: pursuing higher education, purchasing a home, and forming a family without fear of separation or deportation. This “desire for normalcy” is a profound indicator of psychological integration. When legal systems marked by ambiguity and instability deprive individuals of the ability to plan, they effectively strip them of one of the most fundamental sources of happiness. Sarafraz concluded that the simplest and most effective measure the state can take to improve the quality of life of millions of migrants—and, by extension, the overall social climate—is to establish legal stability and clarity of prospects. This requires minimal financial cost, yet it creates a powerful engine for generating happiness, creativity, and social loyalty.

Related issues:

Mohajir Times

The Intersection of Discriminations: When Gender, Migration, and Class Overlap

By Reza Ataie…

Read more

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

بیست و ششمین نشست از سلسله نشست‌های تخصصی “وضعیت‌شناسی مهاجرین افغانستانی در ایران” انجمن راحل با موضوع «وضعیت زن مهاجر افغانستانی» در تاریخ ۲۴ آذر ۱۴۰۴، با سخنرانی مرضیه واعظی (فعال عرصه آموزش) و فاطمه بهروزفخر (پژوهشگر حوزه زنان) و دبیری نرگس اسماعیلی در خانه اندیشه‌ورزان تهران برگزار شد. یکی از ژرف‌ترین مباحث این نشست، تحلیل «موقعیت تقاطعی» زنان مهاجر افغانستانی در ایران بود؛ مفهومی که نشان می‌داد چگونه چندین عامل تبعیض‌آمیز به طور هم‌زمان عمل کرده و شرایطی منحصربه‌فرد و به مراتب سخت‌تر خلق می‌کنند.

فاطمه بهروزفخر با بهره‌گیری از چارچوب نظری «تقاطع»، استدلال کرد که برای فهم موقعیت زن مهاجر افغانستانی، نمی‌توان عوامل «زن بودن»، «مهاجر بودن» و «غالباً در طبقه اقتصادی پایین قرار داشتن» را جدا از هم بررسی کرد. این عوامل در هم تنیده شده و یکدیگر را تشدید می‌کنند. او به شکلی ملموس توضیح داد: «اگر من زن ایرانی در مسیری که دارد طی می‌کند از قدم پنجم یا ششم به بن‌بست می‌خورد، زن افغانستانی در قدم دوم به بن‌بست می‌خورد. او همزمان بار برخی نابرابری‌های جامعه مبدأ را بر دوش می‌کشد و جامعه میزبان هم بارهای بیشتری بر دوشش می‌گذارد.»

به روایت بهروزفخر این تحلیل تقاطعی در عرصه تحصیل زنان مهاجر به وضوح قابل رؤیت است. او با روایت داستان خانواده‌ای که تنها می‌توانست هزینه تحصیل یکی از فرزندان را بپردازد، نشان داد که در این شرایط، اغلب پسر بر دختر ترجیح داده می‌شود، چون «شانس پسر برای ورود به بازار کار چه در ایران چه در بازگشت به افغانستان انگار بیشتر هستش». بنابراین، یک دختر مهاجر، هم از سوی ساختارهای رسمی جامعه میزبان به نحوی طرد می‌شود و هم ممکن است از سوی ساختارهای اقتصادی و فرهنگی درون خانواده خود طرد شود. مرضیه واعظی نیز به شکلی دیگر بر این فشار چندجانبه تأکید داشت، آن‌جا که از زنان مهاجری سخن گفت که هم‌زمان باید هم با جامعه سنتی خود، هم با خانواده و هم با موانع جامعه میزبان درگیر می‌شدند تا بتوانند به تحصیل و فعالیت اجتماعی بپردازند.

در عرصه اشتغال، این تقاطع شکل حادتری به خود گرفت. بهروزفخر تحلیل کرد که محدودیت‌های جنسیتی (هم منتقل‌شده از فرهنگ مبدأ و هم موجود در جامعه میزبان)، زنان مهاجر افغانستانی را به سمت مشاغل «پنهان»، «خانگی» و «غیررسمی» سوق می‌دهد. این مشاغل، خود به دلیل غیررسمی بودن، آسیب‌پذیری اقتصادی ناشی از مهاجرت را تشدید می‌کنند.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

مقاومت و سازش در افغانستان از نظریه‌پردازی تا فرود میدانی در «جمهوریت ایمپلنت‌شده»

✍️رضا عطایی…

Read more

6 months ago · Mohajir Times

Mohajir Times

مهاجرین افغانستانی و بررسی فرصت‌های تمدنی یک همزیستی چهل ساله

مهاجرتایمز: انجمن راحل روز سه‌شنبه ۲۵ سُنبله/شهریور ۱۴۰۴خ، در خانه اندیشه‌ورزان تهران، در هجدهمین نشست تخصصی خود میزبان دکتر محمدهادی همایون، استاد فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق و معاون علوم انسانی و هنر دانشگاه آزاد بود…

Read more

8 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

The twenty-sixth session of the specialized lecture series “Situational Analysis of Afghan Migrants in Iran,” organized by the Rahil Association, was held on 15 December 2025 under the theme “The Status of Afghan Migrant Women.” The event took place at Khaneh-ye Andishehvarzan in Tehran, featuring presentations by Marzieh Va’ezi (education activist) and Fatemeh Behrouzfakhr (researcher in women’s studies), and was moderated by Narges Esmaili.

One of the most profound discussions of the session centered on an analysis of the “intersectional position” of Afghan migrant women in Iran—a concept illustrating how multiple forms of discrimination operate simultaneously to produce conditions that are both unique and significantly more severe.

Drawing on the theoretical framework of intersectionality, Fatemeh Behrouzfakhr argued that in order to understand the situation of Afghan migrant women, the factors of being a woman, being a migrant, and often belonging to a lower socioeconomic class cannot be examined in isolation. These dimensions are deeply intertwined and mutually reinforcing. She explained this vividly: “If I, as an Iranian woman, encounter a dead end at the fifth or sixth step along my path, an Afghan woman encounters a dead end at the second step. She simultaneously carries the burden of certain inequalities from her society of origin, while the host society places additional burdens on her shoulders.”

According to Behrouzfakhr, this intersectional analysis is particularly evident in the realm of education for migrant women. By recounting the story of a family that could only afford to pay for the education of one child, she demonstrated that, in such circumstances, sons are often prioritized over daughters, because “the boy’s chances of entering the labor market—whether in Iran or upon returning to Afghanistan—are perceived as greater.”

As a result, a migrant girl may be excluded both by the formal structures of the host society and by the economic and cultural structures within her own family. Marzieh Va’ezi likewise emphasized this multidimensional pressure from another perspective, describing migrant women who must simultaneously contend with their traditional community, their family, and the barriers imposed by the host society in order to pursue education and social participation.

In the sphere of employment, this intersection becomes even more acute. Behrouzfakhr analyzed how gender-based constraints—both those carried over from the culture of origin and those present within the host society—push Afghan migrant women toward “hidden,” “home-based,” and “informal” forms of work. These types of employment, precisely because of their informal nature, further intensify the economic vulnerability associated with migration.

Related issues:

Mohajir Times

Afghanistani Migrants and Exploring the Civilizational Opportunities of a Forty-Year Coexistence

Mohajir Times – On Tuesday, September 16, 2025, the Rahel Association held its 18th expert meeting at the House of Thinkers in Tehran, hosting Dr. Mohammad-Hadi Homayoun, professor of Culture and Communication at Imam Sadiq University and Vice President for Humanities and Arts at Islamic Azad University…

Read more

8 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Resistance and Accommodation in Afghanistan: From Theorization to Field Descent in the “Implanted Republic”

By Reza Ataie…

Read more

6 months ago · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

به گزارش مهاجرتایمز از دبیرخانه جایزه ملی کتاب سال جوانان ایران، هم‌زمان با هفته پژوهش و به میزبانی سازمان بورس و اوراق بهادار، پنجمین جشن مؤلفان و مترجمان جوان زیر ۲۹ سال با داوری خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار و طی آن ۹ اثر برگزیده، ۱۷ اثر شایسته تقدیر و ۸ کتاب و ناشر در بخش ویژه معرفی شدند.

پنجمین دوره جایزه ملی کتاب سال جوانان ایران با راهبری کانون فرهنگ و اندیشه، به بررسی کتاب‌های چاپ نخست سال‌های ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ خورشیدی اختصاص داشت و ویژه نوقلمان برگزار شد. این رویداد فرهنگی با مشارکت و پشتیبانی معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری و خانه کتاب و ادبیات ایران به سرانجام رسید.

در این میان، ناهید عارفی از جامعه مهاجران افغانستانی ساکن ایران، در بخش ویژه به عنوان «جوان مهاجر» با کتاب هموگان راه یافت. در این دوره، آثار رسیده از میان ۸۷۴ اثر توسط خانه کتاب و ادبیات ایران داوری شد که کتاب هموگان اثر ناهید عارفی نیز به‌عنوان یکی از کتاب‌های برگزیده معرفی گردید.

پیش از این نیز شماری از نویسندگان و فعالان فرهنگی از جامعه مهاجران افغانستانی موفق به راه‌یابی به جایزه ملی کتاب سال جوانان ایران شده‌اند. از جمله می‌توان به معصومه حلیمی با کتاب ملکه بامیان در دومین دوره، اسدالله جعفری(پژمان) با ترجمۀ کتاب اشک‌های کابل در سومین دوره، و معصومه مهشید با کتاب آیینه می‌رقصد در چهارمین دوره این رویداد ادبی و فرهنگی اشاره کرد.

جایزه ملی کتاب سال جوانان ایران، یک رویداد بزرگ فرهنگی-ادبی جهت گزینش برترین نویسندگان، مترجمان، شاعران، مصححان و پدیدآورندگان جوان و نوجوان زیر ۲۹ سال در حوزه‌ کتاب، ترجمه و ادبیات است. جایزه کتاب سال جوانان، همه‌ ساله به داوری‌، گزینش و رصد بهترین آثار نویسندگان، مترجمان، شاعران و مصححان جوانان زیر 29 سال می‌بپردازد که از جمله، یک بخشی آن به نام برگزیدۀ ویژه به عنوان جوان مهاجر اختصاص دارد.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

آیینه می‌رقصد—روایت‌گر از دردها و شادی‌های یک زن افغانستانی است

گفت‌وگوکننده: اسدالله جعفری(پژمان…

Read more

2 years ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

معصومه مهشید به عنوان «جوان ‌مهاجر» در چهارمین جایزۀ ملی کتاب سال جوانان ایران راه‌یافت

به گزارش مهاجر تایمز—آیین پایانی چهارمین جایزۀ ملی کتاب سال جوانان با حضور علی رمضانی مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران، رضا مجدی مدیرعامل باغ کتاب، میثم موحدفرد بنیان‌گذار و دبیر چهارمین دورۀ جایزه ملی کتاب سال جوانان و جمعی از مدیران حوزه‌های کتاب، نشریات‌چاپی و نوشتاری، روز یکشنبه 20 حوت/اسفند 1402 خورشیدی، در باغ کتاب تهران برگزار و به پایان رسید…

Read more

2 years ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

According to Mohajir Times, citing the Secretariat of the Iranian Youth Book of the Year National Award, the event coincided with Research Week. It was hosted by the Tehran Stock Exchange and Securities Organization. The fifth national festival of authors and translators under the age of 29 was organized, with judging conducted by the Iranian Book and Literature House. During the ceremony, nine works were selected as winners, seventeen works received honorable mentions, and eight books and publishers were recognized in a special category.

The 5th edition of IYBYNA, organized under the guidance of the Center for Culture and Thought, focused on first-edition books published in 2023 and 2024, and was dedicated to emerging authors. This major cultural event was held with the participation and support of the Deputy for Cultural Affairs of the Ministry of Culture and Islamic Guidance, the Vice Presidency for Women and Family Affairs, and the Iran Book and Literature House.

Among the honorees, Nahid Arefi, from the Afghan migrant and refugee community residing in Iran, was selected in the Special Category as “Young Migrant” for her book Hemogan (Congeners). Out of 874 submitted works reviewed by the Iranian Book and Literature House, Hamogan was recognized as one of the award-winning books.

Nevertheless, several writers and cultural activists from the Afghan migrant community have previously been shortlisted for this national award. Notable examples include Masoumeh Halimi with the Queen of Bamiyan in the second edition; Asadullah Jafari (Pezhman) for his translation of Tears from Kabul in the third edition; and Masoumeh Mahshid with the Mirror Dances in the fourth edition.

The Iranian Youth Book of the Year National Award (IYBYNA) is one of Iran’s most prestigious cultural and literary awards, recognizing outstanding young authors, translators, poets, editors, and other literary creators under the age of 29. Held annually, the award recognizes the best works in the fields of books, translation, and literature, with particular emphasis on first-time and emerging voices. A distinctive feature of IYBYNA is its Special Category for Young Migrants, honoring exceptional contributions by young migrant writers and translators while promoting cultural diversity, intercultural dialogue, and transnational literary engagement.

Related issues:

Mohajir Times

The Mirror Dances—Is Narrator of the Pains and Joys, an Afghanistani Woman

Interviewer: Asadullah Jafari (Pezhman…

Read more

2 years ago · 2 likes · 2 comments · Mohajir Times

Mohajir Times

Masoumeh Mahshid Won the 4th National Book Year Award for the Iranian Youth as an “Immigrant Young”

According to Mohajir Times: The closing ceremony of the 4th National Youth Book of the Year Award with the presence of Ali Ramazani, CEO of Iran Book and Literature House, Reza Majdi, CEO of Book Garden, Maysam Mohadfard, founder and secretary of the 4th National Book of the Year of Youth Award, and a group of managers of book and print publications and…

Read more

2 years ago · 1 like · Mohajir Times

Share Mohajir Times

Leave a comment

مترجم: اسدالله جعفری(پژمان)

گوینده: ناهید یعقوبی

دولت اسلامی خراسان معروف به شاخه خراسان داعش (IS-K) یکی از هسته و پایگاه‌های داعش در آسیای مرکزی است. این پایگاه سه سال پس از تأسیس آن، هنوز هم‌چنان فعال است. دولت اسلامی یا داعش در سال ۲۰۱۵ میلادی، گسترش فعالیت‌‎های تروریستی خود را در منطقه‌ی خراسان اعلام کرد که این جغرافیا از نظر تاریخی بخش‌هایی از ایران امروزی، آسیای مرکزی، افغانستان و پاکستان را در بر می‌گیرد. معنای واژۀ «خراسان» در زبان فارسی از جای که خورشید طلوع می‌کند، اطلاق می‌شود. [نولان و شیلوچ]

علی‌رغم تردیدهای اولیه درباره وجود این گروه تروریستی از سوی تحلیل‌گران، مقامات دولتی و غیردولتی، داعش نزدیک به ۱۰۰ حمله‌ی خونین علیه غیرنظامیان در افغانستان و پاکستان را انجام داده است. هم‌چنین تقریباً مسئول ۲۵۰ حمله مرگ‌بار علیه نیروهای امنیتی ایالات متحده آمریکا، نیروهای امنیتی افغانستان و پاکستان از ماه جنوری ۲۰۱۷ میلادی تا کنون بوده است. اگرچه گروه تروریستی داعش تا هنوز هیچ حمله‌ی را علیه سرزمین ایالات متحده آمریکا انجام نداده است، اما این گروه تهدیدی پایدار و بزرگ علیه منافع ایالات متحده و متحدانش در آسیای جنوبی و مرکزی محسوب می‌شود. در این برسی کلی در مورد پیشینه، تاریخچه، رهبری و اهداف استراتژیک کنونی شاخه خراسان داعش پرداخته می‌شود.

تشکیلات و ارتباط با هستۀ داعش

در سال ۲۰۱۴ میلادی، شخصی به نام حافظ سعید خان، با هویت و ملیت پاکستانی به عنوان اولین امیر شاخه خراسان داعش منصوب شد. سعید خان، یک فرمانده اسبق در جنبش تحریک طالبان پاکستانی بود. هنگامی‌که حافظ سعید خان برای اولین بار با البغدادی رهبر کل گروه داعش در اکتبر ۲۰۱۴ میلادی، بیعت کرد، اعضای برجسته تحریک طالبان پاکستانی از جمله شیخ مقبول سخن‌گوی این گروه و بسیاری از فرمانداران منطقه‌ای آن، حافظ سعید را همراهی می‌کردند. بسیاری از این افراد در اولین اجلاس شورای رهبری شاخه خراسان داعش حضور گرم و پرشوری داشتند.

از این‌رو؛ اعضای اولیه شاخه خراسان داعش شامل گروهی از جنگ‌جویان و ملیشه‌های پاکستانی بودند که در سال ۲۰۱۰ میلادی در ولایت ننگرهار در شرق افغانستان، درست در آن سوی مرزهای مناطق قبایلی تحت ادارۀ فدرال پاکستان یا (FATA) ظهور کردند. بسیاری از این ملیشه‌ها و ستیزه‌جویان، اعضای بیگانه‌ی تحریک طالبان پاکستانی و یک گروه تروریستی دیگر به نام «لشکر اسلام» بودند که به خاطر در امان ماندن جان‌شان از دست‌ فشارهای نیروهای امنیتی از پاکستان به سوی افغانستان گریخته بودند. در همین‌حال؛ انتصاب حافظ سعیدخان، به عنوان اولین امیر شاخه خراسان داعش و عبدالرووف خادم، فرمانده سابق طالبان به عنوان معاون وی، با استفاده از شبکه‌های استخدامی مستقر در مناطق افغانستان و پاکستان به گسترش و تسهیلات این گروه بیش‌ از پیش کمک کرده است.

براساس تحقیقات مرکز مبارزه با تروریزم «ویست پوینت» از سال ۲۰۱۷ میلادی، برخی از اعضای لشکر طیبه، جماعت‌الدعوه، شبکه حقانی و جنبش اسلامی ازبکستان یا (IMU) نیز به شاخه خراسان داعش پیوسته‌اند. شاخه خراسان داعش از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۱۵ میلادی، از سوی هسته رهبری دولت اسلامی یا داعش در عراق و سوریه حمایت شده است. پس از شکست و با از دست دادن قلمروی گروه داعش در سوریه و عراق، جنگجویان این گروه به طور فزاینده‌ای به سوی افغانستان به عنوان پایگاهی برای خلافت جهانی خود روی آوردند.

بنابراین؛ پس از بیعت رسمی شاخه خراسان داعش مبنی بر وفاداری به «امت جهانی دولت اسلامی یا داعش در عراق و سوریه» علناً از طریق بیانیه‌ها و ویدئوهای رسانه‌ای تبریکات و تهنیت خود را برای گسترش تحرکات و حملات این گروه در آسیای مرکزی اعلام کردند. برای این منظور، گروه تروریستی داعش برخی منابع مالی و اقتصادی را در ولایت خراسان یا «شاخه خراسان» خود به میزان چند صد هزار دلاری سرمایه‌گذاری کرده تا این‌که شبکه‌ها و سازماندهی‌ خود را در آسیای مرکزی بهبود ببخشد. علاوه‌براین؛ سازمان ملل متحد در گزارش اخیر خود اظهار داشته است که هسته [داعش] به تسهیل انتقال برخی از عوامل کلیدی خود به افغانستان از جمله ابوقتیبه رهبر سابق داعش و صلاح‌الدین فرمانده پیشین این گروه در عراق ادامه می‌دهد.

افغانستان مقصد اصلی جنگ‌جویان تروریستانِ خارجی یا(FTF) در منطقه و هم‌چنین برای جنگ‌جویان فراری و شکست خورده از میدان‌های جنگ در شام و سوریه است. قدرت‌ها و توانایی‌های روابط عمومی شاخه خراسان داعش، اعتبار جهانی و منابع پایدار در جلب و جذب و استخدام جنگ‌جویان و تروریستان خارجی را تسهیل می‌کند و آن‌ها را از سایر گروه‌ها و جنبش‌های ستیزه‌جو دور نگه می‌دارد.

رهبری و استراتژی شاخه خراسان داعش

بنابراین؛ حافظ سعید خان امیر و مؤسس شاخه خراسان داعش، در ۲۶ جولای سال ۲۰۱۶ میلادی، در یک حمله هوایی نیروهای ایالات متحده آمریکا در ولایت ننگرهار در شرق افغانستان کشته شد. پس از مرگ حافظ سعید خان، شاخه خراسان داعش، دارای سه امیر دیگر بود که تمامی آن‌ها نیز توسط ارتش ایالات متحده آمریکا در حملات هوایی هدفمند از بین رفته‌اند که عبارتند از عبدالحسیب در ماه آپریل ۲۰۱۷، ابو سعید در ۱۱ جولای ۲۰۱۷ و اخیراً ابو سعید اورکزی مشهور به (حافظ سعید خان) در ۲۵ آگست ۲۰۱۸، کشته شدند. این فرماندهان و هم‌چنین رهبرانش در سطح ولسوالی‌ها و ولایت‌های افغانستان و به ویژه قبل از پیوستن آن‌ها به داعش، تجربه‌های معناداری با جنبش‌های شبه‌ نظامیان محلی در افغانستان، پاکستان و ازبکستان را داشتند.

استراتژی فراگیر شاخه خراسان داعش شامل اهداف محلی و جهانی می‌شود. در همین‌حال؛ در یک سلسله ویدیویی‌ها و نوارهای تصویری که در سال ۲۰۱۵ میلادی، دفتر رسانه‌ای شاخه خراسان داعش منتشر کرده بود، آمده است: «در این شکی نیست که خداوند متعال از دیرباز به ما در سرزمینی به نام خراسان دستور جهاد داده است. این از فضل خداوند لایزال بود که ما با هر کافر و عصیان‌گری که وارد سرزمین خراسان شد جنگیدیم. این بدین معناست که تمامی این جنگ‌ها برای تحقق و اقامۀ قانون شریعت است.» هم‌چنان در ادامه چنین آمده است که «این را خوب بدانید که خلافت اسلامی محدود به هیچ کشور خاصی نمی‌شود، این مردان جوان با هر کافری چه در غرب و چه در شرق باشند، مبارزه خواهند کرد.»

همانند لانه رهبری اصلی داعش در عراق و سوریه، شاخه خراسان داعش نیز به دنبال ایجاد خلافت آغاز شدۀ خود در آسیای جنوبی و مرکزی است که براساس قوانین شریعت ادعا و اداره می‌شود. بنابراین؛ با پیوستن مسلمانان از سراسر منطقه و جهان، این قانون شریعت گسترش خواهد یافت. گروه داعش به مرزهای بین‌المللی اعتناء نمی‌کند و آن‌ها را نادیده می‌گیرد، قلمروی خود را فراتر از دولت‌های ملی مانند پاکستان و افغانستان تصور می‌کنند.

علاوه‌براین؛ آرزوهای جهانی داعش شامل «برافراشتن پرچمی به نام العقاب بر فراز بیت‌المقدس و کاخ سفید» است که این آرزوها مساوی با شکست اسرائیل و ایالات متحده آمریکا خواهد بود. ایدئولوژی اصلی شاخه خراسان داعش به دنبال پاک‌سازی قلمروی خود از شرِ به نام «جنگ‌جویان صلیبی» خارجی بود که ایدئولوژی تحت نام «مسلمانان و مرتدین» را که شامل سُنی‌ها و هزاره‌های شیعه در ارتش ملی افغانستان می‌شوند، تبلیغ می‌کرد. در حالی‌که تحقیقات نشان می‌دهد هیچ مدرک «دال و مستدل» بر دست داشتن شاخه خراسان داعش در توطئه علیه سرزمین‌های دولت آمریکا وجود ندارد. اما این گروه تروریستی در بیانیه‌های رسمی و رسانه‌ای خود آمریکا را مورد تمسخر و تهدید قرار داده و خواستار حملات «گرگ‌های مستقل» در غرب شده است.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

جنرال نور گفت که تا آخرین نفس از مزار شریف دفاع خواهد کرد

نویسنده: باسو…

Listen now

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

ترجمه: اسدلله جعفری(پژمان)

گوینده: ناهید یعقوبی

سرانجام تماسی از دفتر جنرال عطامحمد نور دریافت کردم که اطلاع داد او حاضر است با من مصاحبه کند. زمان برای این مصاحبه بسیار مناسب بود، چرا که جنرال نور تنها چند ساعت پیش همراه با دیگر اعضای کلیدی ائتلاف شمال با رئیس جمهور غنی دیدار کرده بود. ورود به خانه‌اش هیچ شباهتی به آن‌چه که من انتظار داشتم نداشت. تصور نمی‌کردم که عمارتی مجلل با حیاطی وسیع و پر از مردان تنومند باشد، اما در حقیقت خانه‌ای روستایی و نسبتاً کوچکی بود که چندین موانع در جلوی آن قرار داشت.

وقتی به محوطه‌ی دفتر اصلی او رسیدم، بازرسی سخت‌گیرانه‌ای از من صورت گرفت که حتا یک سگ به بزرگی یک شیر نیز در آن نقش داشت. لحظه‌ای به ذهنم خطور کرد که از انجام مصاحبه منصرف شوم، چرا که هیچ‌گاه علاقه‌ چندانی به سگ‌ها نداشته‌ام.

با این‎حال، بدون کوچک‌ترین آسیبی از بازرسی عبور کردم و توانستم وارد دفتر آقای نور شوم؛ دفتری که تا حد ممکن پرزرق‌وبرق و آراسته بود. لحظه‌ای حس کردم که وارد دنیایی خیال‌انگیز شده‌ام. دفتر و اقامتگاه او مرا به یاد دفتر پادشاه عربستان سعودی انداخت که در سال ۲۰۱۹م از آن دیدن کرده بودم؛ مکانی باشکوه با راه‌پله‌های لاک طلایی، زر اندود و دست‌مبل‌هایی پرنقش و نگار.

آقای نور با همراهانش به صورت باشکوه وارد دفتر شدند؛ با عینک‌های دودی معروف گوچی و انگشتر بزرگ تورمالین سیاه که روی یکی از انگشتان دست راستش خودنمایی می‌کرد.

اما این بار برخلاف آخرین باری که او را در دهلی‌ نو دیده بودم، لباس رسمی به تن نداشت و به جای آن، لباس‌ رزمی ارتش را بر تن کرده بود.

او با دو پسرش همراه بود و اطرافش توسط محافظان مورد اعتمادش احاطه شده بود. همۀ آن‌ها نیز لباس‌های رزمی به تن داشتند، چرا که هر لحظه ممکن بود به خط مقدم نبرد فراخوانده شوند. همۀ آن‌ها سلاح‌های سبک و نارنجک های دستی به همراه داشتند.

مصاحبه‌ی مان به‌ خوبی پیش رفت و پسر بزرگش نقش مترجم را بر عهده داشت. با این‎حال، تنش قابل‌توجهی در محیط و فضا موج می‌زد. در طول مصاحبه، جنرال محمد نور بار دیگر از دولت هندوستان درخواست حمایت بیشتر کرد، به ‌ویژه حمایت هوایی. او گفت با خروج نیروهای آمریکایی و ناتو از افغانستان، دولت این کشور در قدرت هوایی ضعیف شده است.

در پایان مصاحبه، نور به من گفت که تا آخرین‎ نفس از مزار شریف دفاع خواهد کرد. جنرال نور در میان برخی از دیپلمات‌های با‌تجربه هندی که در افغانستان خدمت کرده‌اند، چهره‌ای محبوب است. او در جنوری ۲۰۱۶، زمانی که کنسولگری هند در مزار شریف هدف حمله تروریستی قرار گرفت، برای نجات جان دیپلمات‌های هندی جنگید و آن‌ها را از خطر نجات داد. این حمله پس از یک هجوم مرگبار به یک پایگاه هوایی در هند، نزدیک به مرز پاکستان رخ داده بود.

به همین دلیل، او حُسن نیت قابل توجهی در دولت هند دارد و پیشنهادات، نظرات و دیدگاه‌هایش درباره افغانستان در هند وزن سنگین و اعتبار زیادی دارد. نور گفت که انتظار دارد هند در مبارزه جاری از دولت افغانستان حمایت کند و افغانستان را «فراموش نکند».

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

یکی از آن‌ها می‌خواست فقط مادرش را ببیند

نویسنده: باسو…

Listen now

5 months ago · 1 like · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment

ترجمه: اسدلله جعفری(پژمان)

گوینده: ناهید یعقوبی

روزم را با آماده شدن برای رفتن  در خط مقدم نبرد آغاز کردم، اما هدف اصلی‌ام این بود که با عطامحمد نور مصاحبه کنم و از او بفهمم در افغانستان واقعاً چه می‌گذرد و آیا اتحاد شمال واقعاً توان مقابله با طالبان را دارد یا خیر.

این خط مقدم در یک منطقه معمولی نبود! منطقه پل بخاری در حومه شهر مزار، زمانی روستایی پرجنب‌وجوش و امیدهای از زندگی بود. اما امروز خانه‌های آن که زمانی پر از سکنه و امید زندگی بودند، سوخته و مخوف به نظر می‌رسند. در آن زمان، منطقه پل بخاری شاهد درگیری شدید بود، زیرا این منطقه به ‌عنوان آخرین ورودی به مرکز مزارشریف در نظر گرفته می‌شد که طالبان مصرانه قصد تصرف آن را داشت.

من با گروهی متشکل از پانزده تا بیست نفر از سربازان جوان ملاقات کردم که حاضر بودند برای وطنش، هرکاری انجام دهند تا «دشمن… طالبان… پاکستانی‌ها» را از بین ببرند. از سربازان جوان انتظار می‌رفت که پرانرژی باشند؛ از آن‌ها انتظار می‌رفت که شجاعانه بجنگند و به جان خود اهمیتی ندهند. اما این‌ها سربازان عادی نبودند. این ها همه جوان بودند. بعضی از آن‌ها هنوز خیلی‎ جوان بودند و مسن‌ترین‎شان فقط بیست و سه سال داشت.

می‌گفتند طالبان از دوران جهالت و تاریکی است و همه دستاوردهایی را که افغانستان طی بیست سال گذشته در جریان جنگ با آمریکا به دست آورده‌اند، نابود خواهند کرد. از آن‌ها پرسیدم آیا می‌خواهند جنگ ادامه یابد؟ آن‌ها گفتند که آماده‌اند با هر چیزی روبه‌رو شوند، اما هرگز اجازه نخواهند داد طالبان بر آن‌ها حکومت کند.

این جوانان فکر می‌کردند که دولت شان به آن‌ها کمک خواهد کرد و به زودی نیروهای کمکی می‌فرستد تا بتوانند جنگ با طالبان را پیروز شوند. در آن زمان نمی‌دانستند که رئیس‌جمهورشان آماده فرار از کشور مثل یک «بزدل و ترسو» است. همان‌طوری که یک وزیر سابق افغانستان بعدها به من گفت، اما آن روز متفاوت بود. رئیس‌جمهورشان در شهر حضور داشت و به همین دلیل با اشتیاق و انگیزه بیشتری جنگیدند.

بنابراین، سربازان جوان به من گفتند که نزدیک به دو سال می‌شود حقوق دریافت نکرده‌اند و بیش از یک سال است که اجازه مرخصی برای رفتن به خانه نداشته‌اند. با این‌وجود، آنان در یک دشت لعنتی بودند و شب و روز با طالبان می‌جنگیدند.

وقتی با سربازان جوان خداحافظی کردم، همه باهم سِلفی گرفتیم و بعضی از آن‌ها حتا شماره واتساپ خود را با من به اشتراک گذاشتند. آن‌ها گفتند دوست دارند به هند سفر کنند و تاج‌محل را ببینند. یکی از آن‌ها می‌خواست فقط یک‎بار مادرش را ببیند، آن هم با «عینک و لباس ارتشی‌اش»؛ او برای این دیدار برنامه‌ریزی کرده بود که بتواند تا ماه دسامبر ۲۰۲۱ به خانه برود.

دو روز پس از دیدارم با آن‌ها، یعنی در شب ۱۴ آگست ۲۰۲۱، طالبان مزار شریف را تصرف کرد و از طریق منابع محلی‌ام مطلع شدم، تمام سربازانی که در مرز منطقه پل بخاری مستقر بودند، در یک کمین کشته شدند. طالبان پرچم خود را دقیقاً در همان نقطه‌ای برافراشته بود که چند روز پیش از آن‌جا گزارش داده بودم.

مطالب مرتبط:

Mohajir Times

پوسترهای تبلیغاتی عطامحمد نور مثل فیلم‌های هالیوودی به نظر می‌رسید

نویسنده: باسو…

Listen now

5 months ago · 2 likes · Mohajir Times

Mohajir Times

Mohajir Times: Events of Refugees, Culture, Society, Analysis, and Discourse

Share Mohajir Times

Leave a comment